Χαμελεων

Οι εκλογές και τα πράσσειν άλογα..

2009-09-07T10:02:00.023+03:00

Αυτό το καλοκαίρι εύγλωττα, μπορώ να πω, ξεπέρασε τον εαυτό του. Τόσο ενδιαφέρον όσο και υποσχόμενο καινούριων καταστάσεων, ονείρων, περιπλανήσεων και αγώνων, τόσο υποκειμενικό, όσο και αντικειμενικό. Το πιο όμορφο όμως, επιτρέψτε μου, είναι ότι υπάρχουμε και συνυπάρχουμε. Ένα παράδειγμα πρόθεσης που δίνει έννοια στην λέξη και θα μπορούσαμε να συζητάμε ώρες ατελείωτες δίχως αυτή, γι'αυτή και προς αυτή.

Έτσι λοιπόν, κοντολογίς, πάνε 2 μήνες που ο κ.Τενέζος έχει σημάνει την λήξη της πολιτικής απεργίας με την υποστήριξη του, επίσης απεργού, κ.Κοσμόπουλου, ο τελευταίος κρατούμενος του Δεκέμβρη, Θοδωρής Ηλιόπουλος, μετά από 8 μήνες αδικαιολόγητης κράτησης και 48 ημέρες αποχής από κάθε είδους σίτιση, αφέθηκε ελεύθερος, η μισή Ελλάδα "πουλήθηκε" στα χέρια των αυθαίρετων και των κατασκευαστικών εταιριών μέσω των πυρκαγιών, η κυβέρνηση Καραμανλή δεν άντεξε το βάρος των μαλακιών που η ίδια έπραξε και λίγο προτού παραδόσει τον προϋπολογισμό της χώρας είπε να κάνει καμια βόλτα στο προάυλιο για ένα τσιγάρο. Εμείς, οι συνήθεις θεατές και πόρνες, καλούμαστε να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα σε ένα μήνα και να εκλέξουμε καινούριο τύραννο στο κεφάλι μας, καινούριο νομοθέτη της ζωής μας και της ελευθερίας μας, καινούριους ηθοποιούς για μία ακόμα παράσταση ψεύδους, ψευτιάς, απληστίας και μισαλλοδοξίας. Ας μιλήσουμε λοιπόν για το αστείο πολιτικό μας σύστημα και το δικαίωμά μας, μη χέσω, να ψηφίζουμε τους κλόουν που όσο και αν μας κάνουν να γελάμε, μας κάνουν να μη ζούμε όπως αξίζουμε επίσης.

Καταρχήν, σας παρακαλώ δηλαδή, μη ξανακούσω την φράση "η Ελλάδα ήταν το λίκνο της δημοκρατίας". Ωτίτιδα και άλλες παρεμφερείς παθήσεις βάζουν σε κίνδυνο την ακουστική και, κυρίως, τη νοητική μου υγεία. Όταν στην Ελλάδα γεννήθηκε η δήθεν δημοκρατία, οι δούλοι στην Αθήνα μπορεί να ξεπερνούσαν και τους ψηφοφόρους, δίχως να έχουν το παραμικρό δικαίωμα ζωής και ύπαρξης. Η δημοκρατία, που τόσο όμορφα μιλάμε γι' αυτήν, ήταν απλώς η νομιμοποίηση της οποιασδήποτε τυραννίας, δικτατορίας και μοναρχίας με σκοπό να μην χρειάζεται να πολεμήσουν άλλο πια με τις συμβατές μεθόδους τον λαό, απλά να τον χαλειναγωγούν με τις σύγχρονες. Ας το ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, οποιαδήποτε αντιπροσωπευτική κυβέρνηση και αν πέρασε από την ιστορία της ανθρωπότητας, το μόνο που επεδίωξε ιστορικά και σε βάθος χρόνου είναι ο έλεγχος, η καταστολή της σκέψης και της ελευθερίας μας, η στέρηση του κοινωνικού πλούτου και των παραγωγικών μέσων από τον λαό, η ευημερία μιας συγκεκριμένης ολιγαρχίας που εντάσσεται στους κατέχοντες και τους εξουσιαστές και η παράφραση των εννοιών ελευθερία, ισότητα και αλληλεγγύη. Η ελευθερία εκφράστηκε με την έννοια των ελεύθερων οικονομικών συναλλαγών, όπως και τους σύμφερε ενώ είναι η χειρότερη έκφραση της, η ισότητα μόνο όσον αφορά τα νομικά δικαιώματα των γυναικών έναντι των ανδρών και η αλληλεγγύη ως δογματισμός σ' ένα συγκεκριμένο κόμμα η ομάδα.

Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι ανάμεσα μας που έχουν πάρει πρέφα ότι ο τύπος της αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης, όποιον τίτλο και αν της έχουν κοτσάρει, είτε αβασίλευτη δημοκρατία, είτε τυραννία, είτε κοινοβουλευτική δημοκρατία, είτε βασιλευόμενη δημοκρατία, είναι απλά η συσπείρωση όλων των εξουσιών σε ένα πρόσωπο(τυραννία, δικτατορία, βασιλεία, μοναρχία) ή σε μία ομάδα ατόμων(όλα τα υπόλοιπα συστήματα). Οι αδικίες που αναφέρθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο είναι σύμφυτες με αυτού του είδους τα συστήματα και η κατάσταση δεν πρόκειται ν' αλλάξει που να χτυπάμε τον κώλο μας κάτω. Αλλά αυτά δεν μας τα λένε στα σχολειά μας, έχουν απορροφηθεί στο κρέμασμα κορνιζών του Κολοκοτρώνη και της παρέας του. Αν περιμένουμε από μια κυβέρνηση να γίνει γιατρός, δικηγόρος, εργάτης, καπνεργάτης, αγρότης, εκπαιδευτικός, νηπιαγωγός, έμπορος, λιμενεργάτης, υπάλληλος, φυσιοθεραπευτής, νοσοκόμος, χτίστης και ταξιτζής, και όλα αυτά ταυτόχρονα έτσι ώστε να καταλάβει τις ανάγκες του εκάστοτε, χαθήκαμε από χέρι.

Επιπροσθέτως, γυρνώντας στο θέμα της δημοκρατίας, το να συμμετέχω άμεσα στα δρώμενα του τόπου μου μία φορά στα τέσσερα χρόνια και η βασική συμμετοχική μου ανάγκη ν' αρχίζει και να τελειώνει με αυτήν την ψήφο, είναι χαριτωμένο όσο και εκνευριστικό που το ανεχόμαστε και νομίζουμε ότι συμβάλλουμε σε κάτι και αποφασίζουμε εκούσια. Το μόνο που κάνουμε είναι να μπίγουμε το δάχτυλο στο ίδιο μας το μάτι, εκλέγοντας άριστα εκπαιδευμένους ψηφοθήρες εποικοινωνιολόγους, οι οποίοι θα κάνουν τα πάντα για να μεγαλώσει η καρέκλα τους, από τις απαρχές κιόλας της αρχαίας Ελλάδας που τόσο εξυμνούμε μέχρι εννοείται και σήμερα. Κρίμα για μας, καθώς έχω την εντύπωση ότι αξίζουμε σίγουρα κάτι καλύτερο. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εμπιστευτούμε την θέληση και την αλήθεια μέσα μας, η οποία χρειάζεται ξεσκαρτάρισμα από τις γλίτσες που της έχουν κολλήσει, όλοι μαζί συλλογικά και όχι ο καθένας μόνος του, μία δύναμη και μία πνοή. Τότε, και μόνο τότε, οι λεκέδες της κοινωνίας μας, οι εξουσιαστές και οι πολυλογάδες, το μόνο που θα έχουν να κάνουν είναι να τρέξουν να σωθούν, φορτωμένοι με τα αδικήματα κατά της ανθρώπινης φύσης που έχουν διαπράξει.

Τέλος, κοτσάρω ένα σύμπλεγμα φράσεων του Κροπότκιν περί εκλογών, πιστεύοντας ότι ταιριάζει γάντι. Καλή μας τύχη, και όπως λέει και η γηραιότερη, καλά μυαλά.

"Μήπως χρειάζεται ν'απαριθμήσουμε τα γεμάτα ψευτιές -όλα γεμάτα ψευτιές- προγράμματα, είτε είναι των οπορτουνιστών είτε των επαναστατών σοσιαλιστών, και στα οποία ούτε ο ίδιος ο υποψήφιος, αν έχει ένα στοιχειώδες μυαλό κι αν ξέρει λίγο τα πράγματα μέσα στην Βουλή, δεν πιστεύει περισσότερο απ' ότι στα "πνεύματα" και που παρόλα αυτά τα υποστηρίζει με οίστρο, με τσακίσματα της φωνής και μ'ένα πάθος που ταιριάζουν πιο πολύ σ' έναν κλόουν ή σ'έναν πλανόδιο θεατρίνο ;

Όχι, φτάνει! Ας μην ανακατεύουμε άλλο αυτόν το βάρβαρο! Ας αρκεστούμε να υποβάλουμε το ερώτημα: Υπάρχει, άραγε, έστω κι ένα ανθρώπινο πάθος, το πιο ποταπό , το πιο χυδαίο απ'όλα, που να μην το χρησιμοποιούν την μέρα των εκλογών ; Απάτη, συκοφαντία, χυδαιότητα, υποκρισία, ψευτιά, όλα τα ταπεινά συναισθήματα που φωλιάζουν στα βάθη του ανθρώπινου κτήνους -να το όμορφο θέαμα που μας προσφέρει μία χώρα απ'τη στιγμή που μπαίνει σε προεκλογική περίοδο.

Όσο υπάρχει το ξεπούλημα των βασιλικών εξουσιών, τίποτα δεν θα μπορέσει ν'αλλάξει : οι εκλογές θα είναι το παζάρι της ματαιοδοξίας και των συνειδήσεων."

Amsterdam-ned

2009-08-17T11:32:00.006+03:00

10:30 ώρα Άμστερνταμ. Ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι, ένα πακέτο lucky πεταμένο-βαλσαμωμένο, ένα τασάκι με παράξενα μισοτελειωμένα τσιγάρα, κάτι χαρτιά μικρά ξεσκισμένα, σχεδόν βιασμένα, ένα μεγάλο παράθυρο που πρόλαβε αθέλως να καβαντζώσει και το βλέμμα εύκολα να παρασύρεται από τις πάπιες που, πιστεύω, ανιδιοτελώς εχουν ζυγώσει τρία μέτρα από το ψηλό παραθύρι του. Είναι απ' αυτά τα πρωινά που επειδή ξύπνησες νωρίς, έφαγες πρωινό και έκανες και ενα τσιγάρο έχεις την εντύπωση οτι έκανες κάτι σημαντικό. Αν όμως ο κόσμος των ονείρων είναι περισσότερο ενδιαφέρων, ασφαλής και πραγματικός, τότε τι γίνεται ; Θες οντως να ξυπνήσεις ή όλα τα πρωινά μοιάζουν ίδια ;
Ας μην ξεφεύγουμε όμως πουλιά μου μαύρα, είναι εδώ και νιώθει καλά, αδιαφορώντας αν φταίει το ξύπνημα ή η αναθεματισμένη πάπια που τον κοιτούσε στα μάτια για , περίπου, ένα λεπτό.
Προχωρώντας στο ψητό, ένα πράγμα τριγυρνάει όλη μέρα στο μυαλό του και το βλέπει εξάλλου συνέχεια μπροστά του: Η κοινωνία φτιάχνει το άτομο και όχι το άτομο την κοινωνία. Θα μου πεις "ναι μα και το άτομο δεν φτιαχνει την κοινωνία;". Όχι. Ορισμένα άτομα φτιάχνουν την κοινωνία και ,απλώς, τα υπόλοιπα ζουν με τις αλλαγές, κακές ή καλές, των ορισμένων. Ακόμα και να διαφωνούμε σε αυτό, σίγουρα συμφωνούμε στο γεγονός ότι η κοινωνία φτιάχνει το άτομο. Αν μας είχανε μάθει να χαιρετιόμασταν κάνοντας σεξ, θα το κάναμε και θα μας φαινόταν φυσιολογικό. Αν μας είχανε μάθει ότι δεν υπάρχουν θεοί και δαίμονες, όλοι ανεξαιρέτως θα ήμασταν άθεοι, ή στην καλύτερη, άθρησκοι. Με την ίδια επαγωγή, αν είχαμε μάθει οτιδήποτε δεν μας αρέσει και προσβάλλει την προσωπική και κοινωνική μας ελευθερία να το αλλάζουμε, θα ζούσαμε σ' έναν τελείως διαφορετικό κόσμο. Δυστυχώς, αυτά που μας "έχουνε μαθει" όμως είναι τόσο καλά στοιχειωμένα και ριζωμένα μέσα μας ώστε για το ξεχαρβάλωμα τους τίθεται ζήτημα υπερήρωα, και υπερήρωες δεν υπάρχουν πολλοί. Ακόμα και εκείνοι που νομίζουν ότι έχουν προχωρήσει 2 βήματα μπροστά, υπάρχει σοβαρό καρκινογενές ενδεχόμενο να έχουν κάνει μόλις μισό. Προσοχή!

Και αναπολώντας προηγούμενες ξεχασμένες σειρές, ναι λοιπόν! Η κοινωνία διαμορφώνει το άτομο, και όχι το αντίθετο. Διαφορετικά δεν θα του μιλούσανε όλοι ευγενικά, διαφορετικά δεν θα χαμογελούσανε κάνοντας απλά ποδηλατο οι πιο όμορφες κοπέλες του κόσμου, δεν θα έβλεπε ανθρώπους του ίδιου φύλου να χαίρονται αυτό που ζουν δημόσια, δεν θα έβλεπε πάρκα γεμάτα με ανθρώπους να χαίρονται την άλλη υπαρκτή πλευρά της πόλης, δεν θα έβλεπε αστυνομικούς αντί για μπάτσους και, τέλος, δεν θα' βλεπε ότι όλα αυτά μπορούν να υπάρξουν. Μπορείς να κάνεις παρέα μ'εναν κομπλεξικό άνθρωπο; όχι, εκτός αν είσαι και συ κομπλεξικός. Το ίδιο συμβαίνει και με την κοινωνία, την θες ακομπλεξάριστη και δίπλα σου.

Χαμελέων

2009-06-28T05:26:00.007+03:00

Έχουν προστεθεί στο αρχείο και είναι στην διαθεσή σας δύο ακόμα βιβλία του Κορνήλιου Καστοριάδη, "Τα σταυροδρόμια του Λαβύρινθου" και "Είμαστε υπεύθυνοι για την μοίρα μας" καθώς και δύο βιβλία του Errico Malatesta, "Περί αναρχισμού και βίας" και "Προς μια ελεύθερη κοινωνία".

Επίσης το βιβλίο της Ρόζα Λούξεμπουργκ "Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση" και , τέλος, ένα βίντεο από τις μέρες του Δεκέμβρη όταν οι δρόμοι έγιναν δικοί μας και τ' όνειρο μας ταξίδεψε μέσα από τις πύρινες γλώσσες της πόλης.. Καλή αναζήτηση ;)

Θεόδωρος Τενέζος

2009-06-19T00:44:00.014+03:00

Παρότι αυτός ο άνθρωπος έχει προχωρήσει σε πολιτική απεργία πείνας εδώ και 126 μέρες (πολιτική απεργία πείνας: υπάρχει καταστατικό που ορίζει το πώς θα γίνει η απεργία πείνας και ο απεργός περιορίζεται μόνο σε ένα είδος χύμου για να μην επέλθει θάνατος συντόμως. Μεγαλύτερη πολιτική απεργία πείνας παγκοσμίως : 360 μέρες) οι δημοσιογράφοι του έχουν γυρίσει την πλάτη και ο κόσμος δεν ξέρει τίποτα. Η όση δημοσιότητα του έχει δοθεί οφείλεται στην κοινότητα των blogs. Για τους πολιτικούς βέβαια δεν χρειάζεται να το αναφέρω καν. Ξέρω, όλοι έχουμε τα προβλήματα και την ζωούλα μας, αλλά πρέπει κάποτε οι άνθρωποι να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας με οποιοδήποτε τρόπο μπορεί ο καθένας προσωπικά και όλοι μαζί συλλογικά. Και μην συλλογίζεσαι ανοήτως "Μα με ποιον τρόπο θα βοηθήσω εγώ;; " γιατί αυτό δεν ξεκινάει και δεν τελειώνει στον κ. Τενέζο, αφορά την κοινωνική μας συμπεριφορά και ιδιοσυγκρασία στο σύνολό της, το τι αναζητάμε και πως θέλουμε να ζούμε, πως αποσαφηνίζουμε νοήματα και ποιον μουτζώνουμε.

Σας παραθέτω την καταγγελία-προτροπή του κ.Τενέζου που αναρτήθηκε στο επίσημο blog 15 μέρες πριν. Αύριο κατεβαίνω Αθήνα με σκοπό να δω αυτόν τον άνθρωπο από κοντά και να του δώσω όσο κουράγιο θα μπορούσε να μου κλέψει, οπότε δεσμεύομαι ότι θα υπάρξει κ άλλο άρθρο σχετικά με το θέμα.

Θεόδωρος Τενέζος :

Για 110 ημέρες ζω την εσκεμμένη εγκατάλειψη του κράτους που προέρχεται από την εξαγορά και την εξάρτηση των πολιτικών και των ίδιων των θεσμών από την οικονομική εξουσία. Δεν τολμούν οι πολιτικοί, παρά τις εξακριβωμένες και πιστοποιημένες καταγγελίες να αγγίξουν τους χρηματοδότες τους, που στην περίπτωσή μου είναι ο Ν. Στασινόπουλος (ΣΙΔΕΝΟΡ) και ο Κ. Αγγελόπουλος (Χαλυβουργική).

Αλλά ούτε καί συνολικά για όλους μας τολμούν. Αποτέλεσμα : Τό κλείσιμο των μικρών επιχειρήσεων, η ανεργία ,η ακρίβεια και δυστυχώς, σχεδόν καθημερινά, μια αυτοκτονία από χρέη προς τις τράπεζες. Έχουν παραδώσει την διαχείριση της χώρας στις Τράπεζες, στις πολυεθνικές των Σουπερμάρκετ, στους πετρελαιάδες, στις μεγάλες κατασκευαστικές και έχουν κρυφτεί πίσω από την βουλευτική ασυλία για τα δικά τους σκάνδαλα, εξασφαλίζοντας την πολιτική τους καρριέρα. Μας άφησαν έρμαια να πληρώνουμε τα χρέη που αυτοί διαχρονικά με τις επιλογές τους μας δημιούργησαν.

Σας καλώ στην πιο δυνατή, ειρηνική και πραγματική αντίσταση, που δεν μπορούν να ελέγξουν και να καταστείλουν. Γιά δέκα μέρες από σήμερα. αρχικά, ώστε νά λάβουν επιτέλους τό μήνυμα.

Απέχετε από τις εκλογές. Μη πληρώνετε τις δόσεις στις τράπεζες. Μη πληρώνετε φόρους. Μη πληρώνετε λογαριασμούς ΔΕΗ - νερό - ΟΤΕ. Απέχετε από πάσης φύσεως εργασία. Απέχετε από τίς αγορές στά σούπερ μάρκετ.

Σκοπός, να σύρουμε τους πολιτικούς και αυτούς που τους έχει παραδοθεί η οικονομική εξουσία, Κόκκαλη, Βαρδινογιάννη, Μπόμπολα, Λαμπράκη, Λάτση, Στασινόπουλο και λοιπούς σε αδιέξοδο οικονομικό καί πολιτικό. Με καθαρό στόχο την αφετηρία γιά το χτίσιμο μιας καινούργιας πολιτείας δικαίου και ισόνομης κοινωνίας για όλους μας.

Από εμάς εξαρτάται η εξουσία τους. Εμείς έχουμε την εξουσία, την δύναμη την πίστη και το δικαίωμα να αποφασίζουμε για την ζωή μας αύριο. Κανείς δεν μπορεί να περιορίσει, να ελέγξει και να καταστείλει αυτήν ειρηνική επανάσταση που αφορά εμάς και τις οικογένειές μας, για το καλύτερο αύριο όλων μας.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΕΝΕΖΟΣ – ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ ΓΙΑ 110 ΗΜΕΡΕΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ, ΠΑΤΗΣΙΩΝ 70 & ΚΟΤΣΙΚΑ

http://tenezos.blogspot.com

ΤΡΙΤΗ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ 2009

Μήνυμα από το μέλλον

2009-05-22T17:05:00.005+03:00

STAY INSIDE from Stathis on Vimeo.

Μία εικόνα του κόσμου που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Αντιπροσωπευτικότατο. Γελάστε γιατί χωρίς το γέλιο και το χαμόγελό μας δεν θα καταφέρουμε ΤΙΠΟΤΑ.

Όλα

2009-05-11T00:41:00.010+03:00

Σε είδα να τρέχεις για το τίποτα
να συνεννοείσαι και να ξανατρέχεις
να σταματάς
να με κοιτάς
και να ξανατρέχεις για το τίποτα
ντυμένος με πανοπλίες
αχ αυτές οι πανοπλίες
περηφάνεια και διάθεση από το τίποτα
ύστερα πήγες σπίτι εξαθλιωμένος
με το τίποτα..
μα
από την ώρα που έφυγες
είχα ήδη καταλάβει
ότι θα μπορούσα να τα είχα όλα
κι όμως
δεν έχω τίποτα.

Κρίμα μου.

Ομιλία Θεόδωρου Τενέζου, stop στα καρτέλ

2009-05-07T01:04:00.015+03:00

Το πρόβλημα του κ.Τενέζου αφορά ΟΛΟΥΣ μας και θα μπορούσε να συμβεί στον ΚΑΘΕΝΑ. Ας προσπαθήσουμε να ακούσουμε αυτά τα οποία έχει να πει και κατηγορεί. Ο καθένας μας ανεξαιρέτως περνάει και θα περάσει το δικό του λούκι σε αυτήν την μισαλλόδοξη και ανθρωποφάγα καπιταλιστική αγορά εργασιας. Αυτό το σύστημα μπάζει από παντού, τρώει ψυχολογίες και ανθρώπους, μιζεριάζει οτιδήποτε συλλογικό μπορεί να υπάρξει και απαιτεί πολυ διαφορετικές αξίες απ' αυτές που θα είχε ενας υγιής συνειδησιακά άνθρωπος. Στην περίπτωση μας δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά είμαστε εμείς που στραβά αρμενίζουμε.. Γεια μας και περαστικά μας.

Αφήστε το βίντεο να προχωρήσει λίγο και μετά ξαναξεκινήστε το σε περίπτωση που κολλάει στην αρχή.

Ερωτόκριτος

2009-05-06T05:11:00.004+03:00

"Ηκουσες Αρετούσα μου τα θλιβερά μαντάτα,
ο κύρης σου μ' εξόρισε στης ξενιτιάς της στράτα;
Τέσσερις μέρες μοναχά μου'δωκε ν' ανιμένω
Κι απόκει να ξενιτευτώ, πολλά μακρά να πηαίνω

και πώς να σ' αποχωριστώ και πώς θα σου μακρύνω
και πώς θα ζήσω δίχως σου τον ξορισμόν εκείνο;

Κατέχω το κι ο κύρης σου γρήγορα σε παντρεύγει
Ρηγόπουλο, αφεντόπουλο, σαν είσ' εσύ, γυρεύει

Και δέ μπορείς ν' αντισταθής στα θέλουν οι γονιοί σου,
Νικούν τηνε τη γνώμη σου κι αλλάζει η όρεξή σου.

Μια χάρη, αφέντρα μου, ζητώ κι εκείνη θέλω μόνο
Και μετά κείνη ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω:

την ώρα π' αρραβωνιαστής, να βαριαναστενάξης
κι όντε σα νύφη στολιστής, σαν παντρεμένη αλλάξης,

ν' αναδακρυώσης και να πης, «Ρωτόκριτε καημένε,
τα σου 'ταξα ελησμόνησα, τα 'θελες μπλιο δεν έναι»

...

Ένα μεγάλο χειροκρότημα...

2009-05-04T21:24:00.012+03:00

Πόσο περήφανη νιώθω που αποτελώ κι εγώ κομμάτι αυτής της σάπιας χώρας, αυτού του "χαλασμένου" συστήματος! Πόσο ωραία νιώθω όταν βλέπω να εφαρμόζεται στο έπακρο και να μην καταπατείται-προς θεού!-το "αναφαίρετο" των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών, να εξυψώνεται μέσα από την καθημερινή πρακτική η οικουμενική τους διάσταση και η ρητή εναντίωση σε κάθε μορφή ρατσισμού και διάκρισης! Συγχαρητήρια στην ΕΛ.ΑΣ.(κάνε κλικ εδώ για να καμαρώσεις)* για άλλη μια φορά! Μας αφήσατε και πάλι άφωνους...

*ΕΛ.ΑΣ.=υπηρεσία τήρησης της τάξης στην Ελλάδα (κατά τον ορισμό που δίνει το Βικιλεξικό). Και τώρα γελάμε! ΧΑΧΑΧΑΧΑ!

Ονειροβασίες

2009-05-04T05:23:00.004+03:00

Και κάθε βράδυ στ' όνειρό της χόρευε. Και στροβιλιζόταν. Στη δίνη των κύκλων που φτιάχνανε τα χέρια και τα πόδια και το κεφάλι της. Στον αέρα. Και αποκτούσε μια όψη διαφορετική. Στο όνειρό της. Ένιωθε ικανή να χορέψει με τις ωραιότερες κινήσεις, με τόση χάρη και αρμονία που κανείς δεν είχε φανταστεί. Της άρεσε να απολαμβάνει τα βλέμματα θαυμασμού των μαγεμένων από τις κινήσεις της θεατών. Στο όνειρό της. Εκεί μόνο ένιωθε ελεύθερη. Και μόνη. Εκεί μόνο τα κατάφερνε. Και χόρευε και χόρευε ώσπου μάτωναν τα πόδια της, αλλά δεν την ένοιαζε. Γιατί εκεί χόρευε. Γιατί εκεί ήταν ελεύθερη. Στο όνειρό της.

Απαγορεύστε τις απαγορεύσεις * 5ο Φεστιβάλ Legalize it *

2009-05-02T14:55:00.010+03:00

Πότε θ' ανοίξουν οι γραβατοφορεμένοι τα ματάκια τους ;; Πόσα πρέπει να δούμε ακόμα και πόσοι παραπάνω να καταλήξουν στην φυλακή για να μπορέσει η τυφλή πολιτική σκηνή (μαζί και η συντηρητική κοινωνία) να καταλάβουν ότι οι απαγορεύσεις δεν οδηγούν πουθενά, ίσα ίσα δίνεται η δυνατότητα σε κάθε "κάστανο" να αισχροκερδεί και μυριάδες άλλοι να υποφέρουν ;; Να επισημάνουμε ότι η Ελλάδα κατέχει μία από τις αυστηρότερες πολιτικές στο θέμα των ναρκωτικών, φυσικών ή μη. Παρ'όλα αυτά, η χρήση σκληρών ναρκωτικών είναι μία από τις πιο υψηλές στην Ευρώπη, καθώς και η αισχροκέρδεια λόγω "κάθετης" απαγορευσης που δημιουργεί πολλαπλές μαύρες αγορές ακόμα μεγαλύτερη. Μάλλον οι άνθρωποι που υιοθετούν αυτές τις πολιτικές δεν έχουν ιδέα για το τι γίνεται ή ακόμα και αν έχουν μια ενδεικτική άποψη, σίγουρα δεν έχουν την ικανότητα ν' ασκήσουν πολιτική ικανή να καλυτερέψει τη ζωή μας.

Αποψή μου ;; Το γεγονός ότι ο άνθρωπος έχει φτάσει στο σημείο να απαγορεύει βλαστάρια της φύσης θεωρώντας τα "κακότροπα" είναι το λιγότερο γελοίο και φτάνει την έννοια του τραγικού. Μήπως να απαγορέψουμε και από την Γη να τα φυτρώνει ;; Τι πρέπει να γίνει ; "Τα ναρκωτικά στα νοσοκομεία, οι έμποροι να πεινάνε και οι γλάστρες στα μπαλκόνια" όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο κ.Οικονομόπουλος.

"Η δικαιοσύνη του λιντσαρίσματος"

2009-04-27T22:52:00.002+03:00

Ο Πετρόφ κάθεται καβάλα σε ένα άλογο και αγορεύει στο συγκεντρωμένο πλήθος περί του τι θα συνέβαινε,αν στο μέρος όπου βρίσκεται ο δημόσιος κήπος χτιζόταν ένας αμερικανικός ουρανοξύστης. Το πλήθος ακούει και δείχνει να συμφωνεί. Ο Πετρόφ σημειώνει κάτι σ'ένα μπλοκάκι. Από το πλήθος ξεπροβάλλει ένας άντρας μετρίου αναστήματος και ρωτάει τον Πετρόφ τι έγραψε στο μπλοκάκι. Ο Πετρόφ απαντάει ότι αυτό είναι υπόθεση δική του και κανενός άλλου. Ο άντρας μετρίου αναστήματος επιμένει. Η μια κουβέντα φέρνει την άλλη και αρχίζουν να τσακώνονται. Το πλήθος παίρνει το μέρος του άντρα μετρίου αναστήματος κι ο Πετρόφ, για να γλιτώσει από τα χέρια τους, σπιρουνιάζει το άλογό του και κρύβεται στη στροφή του δρόμου. Το πλήθος δυσανασχετεί και ελλείψει άλλου θύματος, αρπάζει τον άντρα μετρίου αναστήματος και του βγάζει το κεφάλι. Το βγαλμένο κεφάλι του κατρακυλάει στο λιθόστρωτο και καταλήγει στο άνοιγμα ενός αποχετευτικού σωλήνα. Έχοντας ικανοποιήσει το πάθος του, το πλήθος διαλύεται.

Η Δικαιοσύνη του λιντσαρίσματος
Δανιήλ Χαρμς(Δανιήλ Ιβάνοβιτς Γιουβατσόφ)
Από τη συλλογή "Περιστατικά"
Εκδόσεις Κόμμα

Ματαιότης χρόνου

2009-04-24T15:44:00.009+03:00

Και έφυγα κλαίγοντας

και σπάραξα τρέχοντας

Μα πως να μην κλαίει κανείς

όταν ένας πολεμιστής βρίσκεται στο κρεββάτι της σιωπηλής ντροπής ;

Και νικητής και ηττημένος

Λένε οτι οι άντρες δεν κλαίνε

τελικά αυτοί που μας τα λένε φταίνε

Αέναη πάλη ευδοκίμησε αυτή η ζωή

τραμπουκισμοί για την ίσια την γαμημένη την κλωστή

Λοιπόν,

μεγάλη μου μητέρα γειά σου

θα ονειρευτώ απόψε στην υγειά σου

θα σε κεράσω ενα σφηνάκι όνειρα

μην μου πεις ευχαριστω ανόητα.

Ένα πρόβλημα άλυτο ακόμα

2009-04-21T17:05:00.001+03:00

Ο πόνος ξεψύχησε απόψε
στο κρεβάτι
της χαράς

Το συναίσθημα δήλωσε
πως θα πρυτανεύσει
της λογικής

Πρόβλημα παραμένει η αντίδραση του νου.

Βασίλης Μανουσάκης
Μιας σταγόνας χρόνος

"Μπλακ-άουτ"

2009-04-21T15:01:00.003+03:00

Μεγαλώνοντας, θέλοντας και μη-άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο-βάζουμε την καθημερινότητά μας σε καλούπια. Υιοθετούμε-όχι πια λόγω μιμητισμού όπως κάναμε στα 5,6,7 μας-συνήθειες που μερικά χρόνια πριν αποδοκιμάζαμε ή θεωρούσαμε ανούσιες και βαρετές.

Έκτος χρόνος ενηλικίωσης και χωρίς να το καταλάβω-παρόλο που το παρουσιαστικό μου και η στάση μου παραπέμπουν σε ανόητο λυκειοκόριτσο-έχω μπει κι εγώ στο "λούκι". Πριν καλά καλά ανοίξει το μάτι μου, έχω πατήσει το κουμπί της καφετιέρας και έχω στρογγυλοκαθίσει μπροστά στον υπολογιστή μου για την πρωινή μου ενημέρωση. Θυμάμαι να 'μαι παιδί και να μου προκαλεί αμέτρητα ερωτήματα η φιγούρα του πατέρα μου, στον καναπέ με μια εφημερίδα. "Μα καλά, προλαβαίνεις και τη διαβάζεις ολόκληρη;", απορούσα κι εκείνος γελούσε κατανοώντας προφανώς την παιδική μου αφέλεια.

Τον ίδιο και ίσως μεγαλύτερο αριθμό ερωτημάτων μου προκάλεσε και η σημερινή μου απρόσμενη "συνάντηση" με έναν παλιό συμφοιτητή στη γνωστή διαδικτυακή χώρα του κουτσομπολιού,το facebook. 9 το πρωί, το κλίμα ακόμα βαρύ για μένα-ως γνωστό νυχτο/αϋπνο/πούλι-η πρώτη γουλιά καφέ ακόμα δεν είχε φτάσει στο στομάχι μου και ξαφνικά μια ενημέρωση "status" (γνωστός όρος για τους χρήστες της διαδικτυακής κουτσομπόλας) με ξύπνησε για τα καλά. "Ζήτω το κίνημα της 21ης Απριλίου" και μαζί μ' αυτό πάρε καημένη Φιλία πρωί πρωί και το link στο youtube με τον "ύμνο" της 21ης Απριλίου, μη μείνει κουτσή και ανολοκλήρωτη η πρωινή σου ενημέρωση. Ακούω φωνές μέσα στο κεφάλι μου να τραγουδάνε ψιθυριστά το "She had a stroke at the age of twenty four, it could have been a brilliant career" και βλέπω σαν ταινία μικρού μήκους-ευτυχώς όχι "μεγάλου"-τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια μου! Χάνω τον έλεγχο,αρχίζω και κινούμαι νευρικά στα υπόλοιπα ανοιχτά παράθυρα στην οθόνη του υπολογιστή και προσπαθώ να διαβάσω κάτι αντιπροσωπευτικό της αντίπερα-του "συμφοιτητή" μου-όχθης μπας και ισοσταθμιστεί το σοκ. Επανέρχομαι σιγά σιγά και αρχίζω να κινούμαι με περισσότερη σταθερότητα στα γνωστά μου λημέρια, σ' αυτά που εμπιστεύομαι την ενημέρωση και τον προβληματισμό μου. Έρχομαι αντιμέτωπη με τον τίτλο "Τους τελευταίους μήνες της χούντας θυμίζει το σημερινό κλίμα στην Ελλάδα" και νιώθω μια ανακούφιση. Όχι για το περιεχόμενο του τίτλου-προς Θεού!-αλλά για το κατά τις υποψίες μου περιεχόμενο του άρθρου που πρόκειται να διαβάσω.

Έχω συνέλθει εντελώς αλλά έχω την εντύπωση ότι κατά κάποιο τρόπο μπορώ να παρομοιάσω την κατάσταση που επικρατεί στο κεφάλι μου με εκείνη του φωτιστικού μου που "απεβίωσε" την προηγούμενη εβδομάδα. Με συντρόφευε στο διάβασμά μου αλλά μια μέρα αποφάσισε να γίνει αυτόχειρας δίνοντας τέλος στη ασύδοτη κακομεταχείρισή του από μέρους μου. Μου πέταξε μια σπίθα και παρόλο που του άλλαξα λάμπα,δεν ανταποκρίθηκε. Είναι (εγκεφαλικά;) νεκρό . Το ίδιο φαντάζομαι συμβαίνει και με το μυαλό μου. Ένα μέρος του,αγανακτισμένο αλλά ανήμπορο να αντιδράσει και να μου επιβληθεί, αποφασίζει να δώσει τέλος στην ανούσια ύπαρξή του.Τα σοκ σαν το σημερινό αμέτρητα, οι ανούσιες και βασανιστικά βαριές πληροφορίες στις οποίες το έχω εκθέσει,μυριάδες. Για το υπόλοιπο μέρος που συνεχίζει να με ακολουθεί πιστά και να υπομένει κάθε βλακώδη και άχρηστη έκθεση στην οποία το υποβάλλω, μπορώ να πω ότι θα το παρομοίαζα με την τωρινή πολιτική κατάσταση στην ελλάδα-σκανδαλώδης,χαοτική,άκρως επικίνδυνη-που με τη σειρά της κατά την κρίση γνωστού δημοσιογράφου παραπέμπει στους τελευταίους μήνες της "χούντας". Τρέχα γύρευε δηλαδή και οι τρελοί συνειρμοί δίνουν και παίρνουν.

Τραγούδι αφιερωμένο στο "σκανδαλώδες,χαοτικό,άκρως επικίνδυνο" μυαλό μου:

ΜεταStrasbourg εποχή

2009-04-21T03:38:00.023+03:00

Έχει ακριβώς δύο εβδομάδες που έχει παίξει come back από Στρασβούργο και ακόμα οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν λένε να μπουν σε τάξη..λίγο το υπερβολικό και ανούσιο δακρυγόνο, λίγο η νεοκλασική ομορφιά της πόλης, λίγο και τα ταξιδιάρικα μυαλά μας καθιστούν την ξε-προσαρμογή και αναπροσαρμογή ακόμα δυσκολότερες και ανώριμες. Παρ'όλα αυτά, θα μπορούσα να δημιουργήσω κάποια εικόνα για τον εκάστοτε ενδιαφερόμενο.

Το Στρασβούργο λοιπόν, πανέμορφο και γαλήνιο, τις μέρες των συγκεντρώσεων (2-5 Απριλίου) μετατράπηκε σε πολεμική ζώνη, χωρισμένο σε επιμέρους διάφορες στρατιωτικές-αστυνομικές ζώνες, προσφέροντας στους πολίτες του την μέγιστη ασφάλεια από διαδηλωτές και τρομοκράτες..ναι, καλά διάβασες, από διαδηλωτές και τρομοκράτες..που είναι το παράξενο; Τώρα που το ξανασκέφτομαι έχεις δίκιο..δεν οχυρώθηκαν γι' αυτό. Δηλαδή και γι' αυτό αλλά γενικότερα τους διαδηλωτές μας έχουν χεσμένους στις πάνες τους, όσο για τους τρομοκράτες φυσικά και δεν υπάρχουν, τουλάχιστον όχι όπως θέλουν να νομίζει το κοπάδι μας. Πάνω από 15.000 αστυνομικοί (όχι μόνο ντόπιοι αλλά και μυριάδες μισθοφόροι) στρατολογήθηκαν και πάνω απο 100 εκατ. ευρώ ξοδεύτηκαν γι'αυτήν την τριήμερη οχύρωση-αποκλεισμό. Μαγαζιά και σχολεία κατέβασαν ρολά, μεταφορικά μέσα πήραν ρεπό και ο κόσμος, μαζί και μεις, περιμέναμε τους πασάδες μας να γιορτάσουν τα 60 χρόνια συνεχών άδικων πολέμων και αιματοχυσίας. 60 χρόνια συμμετοχής σ' έναν θεσμό που οι μελλοντικές(πολύ μελλοντικές ίσως) γεννιές θα χλευάζουν και θα ρωτάνε πως το ανεχόμασταν. Αλλά η απάντηση υπάρχει ήδη στο παρελθόν, λίγο πριν καν καταφτάσει το μέλλον. Η ανθρώπινη εξουσία δεν έχει αλλάξει, απλά έχει πάρει πιο διακριτικές και περισσότερο σύμφωνα με το marketing εκδοχές και διαστάσεις. Οι άνθρωποι που μας εξουσιάζουν είναι οι ίδιοι που είχαν την εξουσία 200, 500, 1000 2000 χρόνια πριν, σαν την μετενσάρκωση ένα πράμα. Σωτηρία με τους συμβατούς τρόπους δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε. Χιλιάδες χρόνια το ίδιο έργο, τώρα διατίθεται και σε blu-ray για τους απαιτητικούς.

Ας μην ξεφεύγουμε όμως από το Στρασβούργο μας..είχαμε μείνει στην οχύρωση και στον χορό εκατομμυρίων γι' αυτήν. Το ΝΑΤΟ όπως ήταν φυσικό δεν ξέχασε να μας θυμίσει γι' άλλη μια φορά ποιος κάνει κουμάντο σ'αυτήν την παγκόσμια γειτονιά : η αστυνομία και ο στρατός, οτιδήποτε νόμιμα ένοπλο και κατέχοντι εξουσία. Άνθρωποι μεταμφιεσμένοι σε Robocop να ρίχνουν στον κάθε λογής κόσμο δακρυγόνα και δακρυγονοειδή χωρίς ούτε καν να ιδρώνει το αυτάκι τους..τα συνηθισμένα αγράμματα και ανεκπαίδευτα γουρούνια της σύγχρονης κοινωνίας μας, υπάρχουν παντού και πάντα και δεν εξαντλούνται, μόνο χρησιμοποιούνται. Οι φωτογραφικές κάθε λογής έδιναν και έπαιρναν, όπως και η δημοσιογραφική και τηλεοπτική παρουσία, αν και στο θέμα ελάχιστη σημασία δόθηκε. Ο υπολογισμός των διαδηλωτών ήταν δύσκολος, μάλλον κάπου ανάμεσα στις 20 με 30 χιλιάδες. Οι συλλήψεις έφτασαν τις 300 περίπου. Λόγω των αποκλεισμών, η πρόσβαση σε σημεία συνάντησης και ενημέρωσης ήταν δύσκολη, ιδιαίτερα 3-4 απριλίου, αλλά ο κόσμος όπως πάντα δεν μάσησε και από νωρίς άρχισε να μαζεύεται μεγάλο μέρος της κεντρικής πορείας. Ουσιαστικά, για να λέμε και του στρα(σ)βού(ργου) το δίκιο, οτιδήποτε και αν εξελίχθηκε εκείνες τις μέρες επίσημο ή όχι ήταν πλήρως καθοδηγούμενο και ελεγχόμενο από την αντιπέρα όχθη. Ακόμα και σε ποιόν θάμνο θα κατουρούσαμε το είχαν υπολογίσει από πριν. Αν με ρωτήσετε εμένα, μια διαδήλωση θα πρέπει να έχει και έναν άσο στο μανίκι, το "κάτι" που θα γίνει και θα έχει αποτέλεσμα αποκέντρωσης της οργάνωσης τους, έστω και συμβολικό όπως π.χ έναν οργανωμένο αποκλεισμό των δρόμων. Στους δρόμους περισσότερα αστυνομικά και στρατιωτικά οχήματα κυκλοφορούσαν παρά συμβατά, ίσως η καταλληλότερη στιγμή για τέτοιου είδους ενέργεια.

Όπως και να' χει, είδα κόσμο θυμωμένο, οργισμένο αλλά και κόσμο που η επιθυμία του για παγκόσμια ειρήνη τους σέρνει από την μία πόλη στην άλλη, η ελπίδα τους για κάτι τόσο ωραίο τους ενώνει και τους γεμίζει, νέους και βετεράνους. Εκεί αφήσαμε, λοιπόν, τις ελπίδες και τα ουτοποιημένα όνειρα μας, μαζί με τα δακρυγόνα και τους Robocop αλλά και μαζί με τον κόσμο που ελπίζει και αγωνίζεται για κάτι καλύτερο και πιο ανθρωπιστικό. Εκεί αφήσαμε ένα κομμάτι μας. Καλή συνέχεια και δύναμη σε όλους μας.

Homo Ελευθέρι-ous

2009-04-17T15:29:00.021+03:00

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Τι πηγαία συναισθήματα σου αναδύει αυτή η λέξη; Τι σημαίνει για σένα και όντως την αναζητάς ; Είναι περίεργο και ταυτόχρονα ενδιαφέρον το πώς αντιλαμβανόμαστε συλλογικά και έκαστος ξεχωριστά το μεγαλύτερο στοιχείο που μπορεί να έχει ο άνθρωπος, την ελευθερία.

Κάποτε πίστευα, λανθασμένα βέβαια, ότι είναι μοναδική και είναι αυτονόητο όλη η ζωή μας να δρομολογείται προς αυτήν και γι'αυτήν. Αργότερα, ανοίγοντας τα μάτια και τα φτερά μου, συνειδητοποίησα ότι μεγαλώνοντας η ελευθεριακή σκέψη καταντάει να είναι κάτι το τόσο προσωπικό και πολύπλοκο, σαν τα μαθηματικά ενα πράμα, όσο την ψάχνεις και κολυμπάς στα άδυτα της τόσο πιο πολύπλοκη και μακρινή δείχνει. Δεν θα έδειχνε τόσο μακρινή και ανέφικτη βέβαια αν όλοι είχαμε την ίδια αντίληψη και συνείδηση της ελευθερίας, αν όλοι ξέραμε τι είναι πραγματική ελευθερία και ήμασταν έτοιμοι να την κυνηγήσουμε και ν'αγωνιστουμε γι'αυτήν. Μα ποιος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της ελευθερίας ; Ο άνθρωπος. Εκείνος βάζει τους περιορισμούς, εκείνος δημιουργεί τους νόμους και θέτει τους όρους. Γιατι ; Το γιατί βρίσκεται στο ότι ο άνθρωπος φοβάται. Φοβάται να ζήσει ελεύθερος, φοβάται την πιθανή ελευθερία του συνανθρώπου του, φοβάται την κοινωνική ελευθερία ανέυ όρων, φοβάται αν οι σκέψεις του διαφέρουν, φοβάται τις αλλαγές, φοβάται να αγαπήσει τα πάντα και τους πάντες γυρω του, φοβάται να ΖΗΣΕΙ. Άρα καταλήγουμε ότι ο φόβος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εχθρός της ελευθερίας. Ο φόβος είναι όμως γνήσιο προιόν της έμμεσης η άμεσης καταπίεσης, κοινωνικής και εγκεφαλικής. Δεν νικιέται, μόνο εκφράζεται. Όταν θα σταματήσουμε να φοβόμαστε, τότε και μόνο τότε, θα έχουμε κάνει ενα ουσιαστικό βήμα προς την πραγματική ελευθερία.

Είναι αξιολάτρευτα περίεργο το γεγονός ότι ο ίδιος ο άνθρωπος στέκεται εμπόδιο στην ελευθερία του. Δεν έχουν έρθει εξωγήινοι, ούτε επρόκειτο να σκάσει κάποιος κομμήτης. Είμαστε εμείς, εμείς και εμείς. Μια μεγάλη, αρκετά μεγάλη, οικογένεια και ο καθένας μας ξεχωριστά κατέχει στην παλάμη του όσο ζει μια κουκίδα της ένοιας "υπάρχω". Το πώς την χρησιμοποιεί ή την καταπιέζει αυτη την ρημάδα την ύπαρξη έχει να κάνει με το "ποιόν" αυτού και της κοινωνίας στην οποία ζει. Έχει να κάνει με το πως αντιλαμβάνεται την ζωή και πόσο διψάει η ψυχούλα του.

Παραπάνω έγραψα ότι μέσω της πάταξης του φόβου μπορούμε να πλησιάσουμε την ελευθερία. Και επειδή κυκλοφορούν πολλά remix και versions της τις τελευταίες χιλιετηρίδες, αναφέρομαι στην ελευθερία ανεύ όρων, στην πραγματική προσωπική και κοινωνική ελευθερία. Κατ'εμέ, ο μόνος τρόπος για να νικηθεί λοιπόν ο φόβος είναι η ΑΓΑΠΗ. Αγάπη για τα πάντα και τους πάντες. Αγάπη γι'αυτο που ζούμε και γι'αυτό που θα χάσουμε αν πεθάνουμε. Αγάπη για τον πλανήτη που μας φιλοξενεί, αγάπη για τον δίπλα μας αλλά και τον παραδίπλα μας. Ακόμα και για τον διπλανό του παραδιπλανού μας, γιατί όχι; Αγάπη και αλληλεγγύη για την κάθε τυχαία και μη ύπαρξη σαν εμάς, αγάπη γι'αυτά που πέρασαν και τα καλύτερα που θα'ρθουν. Αγάπη για την κοινωνική συμβίωση μας με άλλους, αγάπη για το ότι περνάμε αυτό το σημείο της ιστορίας όλοι μαζί και καθείς μόνος του. Αγάπη για αναζήτηση και γνώση. Όλα αυτά τα αισθήματα έχουν την δυνατότητα να μας κάνουν να καταλάβουμε και να αφουγκραστούμε την ελευθερία όχι μόνο σαν κάτι προσωπικό, ψεύτικο αλλά σαν κάτι συλλογικό, πανανθρώπινο και αυτοτελές, κινητήρια δύναμη της βασανισμένης μέχρι τώρα ύπαρξης μας.

Και όλ'αυτά επειδή χθες είδα έναν γνωστό μου να τον παίρνουν αλυσοδεμένο μπροστά στα μάτια μου μέσα από ένα μπαρ, απ'αυτά τα γνωστά της Μαδρίτης, την ώρα που καθόμασταν και πίναμε την cervezita μας. Ήταν η στιγμή που ένιωσα τόσο ανελεύθερος και καταδικασμένος που μ'έκανε να υποσχεθώ γι' άλλη μια φορά στον εαυτό μου πως δεν θα σταματήσω να προσπαθώ να είμαι ελεύθερος και να κοιτάζω την κοινωνία και τον εαυτό μου κατά-ΜΑΤ-α. Ναι λοιπόν, είμαι ένας homo ελευθέρι-ous.

"Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος, και παντού είναι αλυσοδεμένος.."

Ζ.Ζ Ρουσσώ

Ανα-θυμιάσεις

2009-04-17T00:49:00.005+03:00

Λείπει εδώ και μέρες το διαδικτυακό άλλο μου μισό στα ξένα για ανα-ψυχή,ανά-ταση, ανα-κατάταξη,ανα-ζήτηση(λέω εγώ). Κι έτσι ο ιστοχώρος αφέθηκε ολοκληρωτικά στα χέρια μου για ανα-μόρφωση, ανα-διάρθρωση, ανά-μιξη και πειραματισμό. Το διαβολικό μου μυαλό πάιρνει χιλιάδες στροφές το δευτερόλεπτο καθώς αρχίζω να πληκτρολογώ ένα-ένα τα γράμματα αυτής της αν-άρτησης. Ανα-μειγνύονται σκέψεις,συναισθήματα,λόγια, πράξεις,ιδέες,επιθυμίες. Μια ανα-κατωσούρα επικρατεί και ένα αίσθημα ασφυξίας αναρ-ριχάται με ύπουλους ρυθμούς από τις άκρες των δαχτύλων μου ώσπου φτάνει στο κεφάλι μου ανα-στατώνοντας την εκνευριστική με ψυχ-αν-αγκαστικές τάσεις οργάνωσή του. Κάτι ασφυκτιά,σπρώχνει με δύναμη να ανα-δυθεί,να φωνάξει αυτό που ποτέ δε θα τολμούσα να φωνάξω,να χορέψει όπως ποτέ δε θα κατάφερνα να χορέψω,να δημιουργήσει αυτό που ποτέ δε θα μπορούσα να διανοηθώ ότι μπορώ να δημιουργήσω,να ακουστεί όπως φοβάμαι να ακουστώ,να μείνει με ανοιχτά μάτια στο σκοτάδι όπως ποτέ δεν κατάφερα να το πετύχω. Πάντα πίστευα ότι η ποίηση μπορεί να σου προσφέρει τα μέσα για να εκφράσεις ό,τι δεν έχεις τη δύναμη να εκφράσεις. Ανα-ρωτιόμουν και συνεχίζω να ανα-ρωτιέμαι αν η ποίηση είναι η έκφραση μιας ειδικής μορφής γλώσσας, κρυμμένη σε κάποιο σκοτεινό σημείο του εγκεφάλου μας ή αν είναι η πρωταρχική μας μορφή έκφρασης, τα πραγματικά λόγια με την πρωταρχική τους μορφή, σειρά και περιεχόμενο καταπιεσμένα όμως και "μεταφρασμένα" σε απλά,κατανοητά,ανούσια λόγια που χρησιμοποιούμε καθημερινά. Δεν ξέρω αν η σκέψη μου γίνεται περίπλοκη, το μόνο που ξέρω είναι ότι η ποίηση, είτε δανεισμένη είτε ιδιόχειρη, μ'έκανε πάντα να νιώθω πιο ελεύθερη. Παραδομένη σε συναισθήματα και εικόνες, κάνοντας με να ταλαντεύομαι ανά-μεσα σε ένα είδος ανά-τασης και υπό-τασης, χωρίς να σκέφτομαι,χωρίς οργάνωση ή πλάνο. Απλά να νιώθω.

Πάνος Θασίτης, Ο νεκρός ποιητής

Δεν είμ' εδώ που ψάχνεις.

Τι γυρεύω εγώ μες στα λουλούδια
στ' αβάσταχτο φως του φεγγαριού.

Στις αίθουσες που οι ρήτορες
εκπολιτίζουν το κοινό
με τα φαντάσματά μας.

Τι γυρεύω.

Από τη συλλογή Σχιστολιθικά (1983)

Ανδρέας Κουραμάνης, Ενα καρδιογράφημα

Eτσι όπως κοιτάς από την παρούσα ηλικία τον χρόνo πίσω και σε νιώθεις

έτσι η ψυχή εκτινάσσεται στο τέλος του κόσμου και νιώθει τον χρόνο πίσω στους αιώνες

Να το συλλάβεις δεν μπορείς μονάχα να το φανταστείς με τα άυλα που σου έδωσε ο κόσμος

πνεύμα και αέρινο μολύβι και χαρτί και μάτια και χέρια να αποκαλείται τούτη η στιγμή

Το Υπέρ που γίνεται Πέραν

Bohemian dance

2009-04-11T05:36:00.010+03:00

Περπατώντας κάπου ανάμεσα στ' όνειρο και στην πραγματικότητα

μ' ένα τηλέφωνο στο χέρι
ακούγοντας την φωνή που οργανώνει τον χρόνο
παρών στο ίδιο μου το κορμί και τους χτύπους του
έπαιξα με τις φόρμες
γράφοντας νότες σε λευκές σελίδες
και είδα ότι ακόμη και τότε
δεν μπορούσα να 'μαι
ελεύθερος
ανέμελος
Σήκωσα το βλέμμα και το είδα και σ'άλλους
πολλούς
...ίσως σε όλους.
Γέλασα
και ακριβώς τότε για μια στιγμή μόνο
ο απόηχος του γέλιου
ήταν αυτός που μ'εκανε να ξεχάσω
αυτό που είμαι.

Βαγγέλης Τσοτρίδης

Στρασβούργο : Πάρτυ δολοφόνων και φωνές ελευθέρων

2009-04-01T05:08:00.009+03:00

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 60 χρόνια απο την ίδρυση του ΝΑΤΟ και οι ανθρωποκτόνοι των κρατών μελών είπαν να το γιορτάσουν στο Στρασβούργο και να συζητήσουν και πέντε πραγματάκια για το τι ετοιμάζονται να κάνουν στο προσεχές μέλλον..από την άλλη χιλιάδες διαδηλωτές ετοιμάζονται να πολιορκήσουν ο Στρασβούργο στις 2-3-4 του Απρίλη και να διαδηλώσουν με το σύνθημα "ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΑΤΟ" δείχνοντας για άλλη μία φορά ότι υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμούν την ζωή και την ειρήνη, την αποζητούν και είναι έτοιμοι να την διεκδικήσουν με τον δικό τους τρόπο ο καθένας αλλά όλοι μαζί συλλογικά για το αυτονόητο..ο ζιγκολό, μοντελοπνίχτης και άριστος επικοινωνιολόγος Νικολά Σαρκοζί δήλωσε μάλιστα ότι θα απαγορεύσει τις κινητοποιήσεις χρησιμοποιώντας καταστολή μεγαλύτερη και απο την Γένοβα. Και όλα αυτά, αγαπημένο μου κοπάδι, για έναν δολοφονικό μηχανισμό υπεύθυνο για μια σειρά από στρατιωτικές επεμβάσεις, πραξικοπήματα, τρομοκρατικές επιθέσεις και δολοφονίες λαών σε ολόκληρο τον πλανήτη.

STRASBOURG 2009 - STOP WAR - STOP NATO

Nato Summit 2009 - Pappsatt from Pappsatt on Vimeo.

Από την ίδρυσή του το 1949, το ΝΑΤΟ ήταν υπεύθυνο μαζί με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας για τον ξέφρενο αγώνα των εξοπλισμών και την εξάπλωση των πυρηνικών όπλων που απειλούσαν και συνεχίζουν να απειλούν την ανθρωπότητα. Μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου το ΝΑΤΟ αντί να αυτοδιαλυθεί, αποφάσισε να επεκταθεί στα εδάφη που βρίσκονταν κάτω απο την επιρροή της ΕΣΣΔ. Το 1995 εγκαταστάθηκε στην Γιουγκοσλαβία για να επιβάλλει την ειρήνη στην Βοσνία (το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;;), η οποία οδηγήθηκε στην "ανθρωπιστική επέμβαση" και τον βομβαρδισμό της Σερβίας. Το 2001 οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Αφγανιστάν και το 2003 στο Ιράκ με την βοήθεια βέβαια των αγαπημένων συμμάχων, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε..

Σήμερα, το Αφγανιστάν θεωρείται το επίκεντρο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας την ώρα που οι μεγαλύτεροι τρομοκράτες της ζωής μας, της ελευθερίας μα;, της δημοκρατίας μας και της κρίσης μας κάνουν πάρτυ με κουστούμια στα Κοινοβούλια..όσο περνάν τα χρόνια είναι σαν να ξανακάθομαι στα θρανία και να μου ξαναδιδάσκουν Ιστορία, οποιασδήποτε εποχής δεν έχει σημασία, όπου ο άνθρωπος διψάει για αίμα, εξουσία και χρήμα και κάνει τα πάντα γ'αυτό αέναος μέσα στους αιώνες και τις χιλιετίες, κάνοντας τα ίδια λάθη λίγο πιο κουκουλομένα, πράττοντας τις ίδιες σφαγές λίγο πιο κουκουλομένα και αφανίζοντας οποιαδήποτε πληθώρα ψυχών λίγο πιο κουκουλομένα.

Στην Ελλάδα ξέρουμε από πρώτο χέρι τι εστί ΝΑΤΟ. Από τον εμφύλιο, τις διώξεις της αριστεράς και τα ξερονήσια του '50 μέχρι το Παλατιανό πραξικόπημα το <<65>>, ΝΑΤΟ σημαίνει στρατιωτικές Βάσεις στην Σούδα και στο Άκτιο, κέντρο εκπαίδευσης πολυεθνικών δυνάμεων στο Κιλκίς. Στρατηγεία σε Λάρισα και Θεσσαλονίκη, υποδομές που παρέχουν απλόχερα οι ελληνικές κυβερνήσεις για να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους οι ΗΠΑ στα διάφορα μέτωπα του πολέμου. Η συμμετοχή της χώρας μας ουδέποτε ήταν μικρή και ουδέποτε ριζοσπαστική και αποφασιστική. Δίπλα στα 28 δις που χαρίζει ο τρισαγαπημένος μας υπουργός Αλογοσκούφης στους τραπεζίτες, υπάρχουν άλλα 30 δις που πάνε στις τσέπες των εμπόρων όπλων, ενώ συνολικά οι χώρες μέλη είναι υπεύθυνες για το 75% των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών.

Σήμερα, 20 χρόνια μετά την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ και την κατάργηση του Συμφώνου της Βαρσοβίας -του στρατιωτικού συνασπισμού της "σοβιετικής αυτοκρατορίας"- το ΝΑΤΟ έχει μετατραπεί σε έναν από τους βασικούς μηχανισμούς επιβολής της κυριαρχίας των ΗΠΑ και των συμμάχων τους πάνω στον πλανήτη. Η προσπάθεια του να επεκταθεί στα εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης ήταν υπεύθυνο για την πολεμική σύρραξη ανάμεσα στην Ρωσία και την Γεωργία.

Δεν γνωρίζω τι χρειάζεται για να πάρει τον πούλο από τον κόσμο μας αυτή η πολεμική,προπαγανδιστική και αφανιστική μηχανή, αλλά σίγουρα χρειάζεται δράση για να μπορέσουμε να δώσουμε το μήνυμα ότι υπάρχουμε και θα υπάρχουμε, όσο κάνουν τα πυτζάμα πάρτυ τους. Οι πόρτες για το παρτυ,λοιπόν, ανοίγουν στις 2 του Απρίλη και κλείνουν 2 μέρες μετα, στις 4 του Απρίλη. Εισητήρια δεν διατίθενται και θα υπάρξει πλούσιος μπουφές. Όσοι πιστοί προσέλθετε θα φάτε καλά και στο τέλος θα διανεμηθεί υγρομαντηλάκι(μάλλον από MALOX).

Το πρόγραμμα των αντιΝΑΤΟικών εκδηλώσεων περιλαμβάνει ένα "Κάμπινγκ ακτιβιστών", μία "Αντισύνοδο ειρήνης" με δεκάδες ανοιχτές συζητήσεις,άμεσες δράσεις όπως η περικύκλωση των ΝΑΤΟικων εκδηλώσεων στο Μπαντέν Μπαντέν και μία μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο του Στρασβούργου το Σάβατο 4/4. Ανάμεσα στους ομιλητές που θα ανοίξουν την συζήτηση θα είναι ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Τάρικ Λι, η Κέιτ Χάνσον, η Μαρία Στύλλου, ο Ιγκνάσιο Ραμονέ αλλά και ακτιβιστές από όλο τον κόσμο. Στο στρασβούργο ΤΑ ΠΑΝΤΑ θα σταματήσουν την λειτουργία τους και τα μέτρα ασφαλείας είναι ήδη δρακόντεια(θα τις φάμε πάλι).

Σας αφήνω όμως γιατί αρχίζει να με τρώει το μαράζι και δεν είναι και τίποτα, αλλά σε 3 ώρες φέυγω για Στρασβούργο και δεν έχω βάλει ούτε μία κάλτσα στο multi-σακίδιο μου, μόνο την σκέψη και τα όνειρα μου έχω οργανώσει..μπας και φτάνει ;;ε;; Καλημέρα και καλή μας δύναμη λοιπόν.

P.S : Συγγνώμη ρε daddy αλλά είναι κάτι εδώ πίσω στο κεφάλι, να εδώ πίσω, που με καίει και με τρελαίνει και εξοστρακίζομαι και γω...σαν την σφαίρα του μικρού Αλέξη ένα πράμα και σαν όλες τις άλλες σφαίρες που έχουν περάσει. Συμπαθάτε με, αλλά είμαι εγκλωβισμένος άνθρωπος και τα σίδερα των πολέμων είναι βαριά.

Happy birthday our dearest NATO! κλικ εδώ

2009-03-28T21:01:00.006+02:00

Αναμένεται πανηγυρικός "εορτασμός" των γενεθλίων!

What a wonderful world!

2009-03-28T20:39:00.002+02:00

Την ώρα που εγώ κάθομαι ήσυχη και απολαμβάνω τον καφέ μου, κάποιες κάπου μακριά υποφέρουν. Στιγματίζονται για μια ζωή. Καταδικάζονται να ζουν " συμφιλιωμένες" με τον πόνο χωρίς κανείς να τους προσφέρει άλλη επιλογή. Σε έναν κόσμο αλλόκοτο, δε με εκπλήσσει το γεγονός ότι συνεχίζουν να εφαρμόζονται τέτοιες πρακτικές στο όνομα διατήρησης μιας μακροβιότατης παράδοσης. Εξάλλου δεν είναι το μόνο παράλογο εκεί έξω. Αυτό που με εκπλήσσει και με εξοργίζει είναι τελικά το πόσο διαφορετική ερμηνεία δίνει κανείς στην έννοια και την εφαρμογή των ανθρώπινων δικαιωμάτων...

Ράδιο Αρβύλα : Ποινικοποίηση της γραβάτας !

2009-03-26T03:41:00.004+02:00

1ο μέρος

2ο μέρος

Μπαμπά συγγνώμη αλλά συλλαμβάνεσαι..;)

Σαν θα με καλέσει η πατρίδα..

2009-03-25T15:16:00.010+02:00

Νικόλας Άσιμος - Σαν θα με καλέσει η πατρίδα

Τα ντουφέκια μας τα θέμε, τα θέμε
για τα στήθεια τα, τα στήθεια τα δικά σας.
Κι οι λαοί αδέ..., λαοί αδελφωμένοι
θα σας στήσουνε, σας στήσουνε στον τοίχο.
Σαν κινήσετε, κινήσετε πολέμους
Τότε η μάχη θε να γίνει ταξική
Τότε η μάχη στα κεφάλια σας θα πέσει
Τότε η μάχη θα γυρίσει ταξική
Τούρκοι, Έλληνες, Άραβες και νέγροι
Όλοι επανά..., όλοι επανά..., όλοι επανά-επαναστατήσαν

Και η νίκη μας ζυγώνει κάθε μέρα που περνά...

Δανεισμένο από GiaNtakos

Human against Human

2009-03-24T04:37:00.005+02:00

Μετά απ'ότι πιο απάνθρωπο και κακό έγινε στην λωρίδα της γαζάς, (το οποίο αρνούμαι να σχολιάσω με λόγια καθώς θα ήταν υπερβολικά λίγα), ιδού ένα βιντεάκι αρκετά αντιπροσωπευτικό . Μέχρι πότε οι άνθρωποι θα είμαστε υπόδουλοι των ανθρώπων και ως πότε ο άνθρωπος θα είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου ;

Καλώς βρεθήκαμε, καλώς τα ήπιαμε, καλώς το αποχωρίσειν να'ρθει.

2009-02-19T04:17:00.010+02:00

Θεώρησα απαραίτητο πριν δύο δευτερόλεπτα να αποτυπώσω κάπου τις σκέψεις μου για μια γενιά ανθρώπων που είναι όσο το δυνατόν πιο ασυνείδητη μπορεί, όσο πιο αναίσθητη αντέχει να είναι, όσο πιο λάθος ενημερωμένη την αφήνουν να είναι, όσο πιο δειλή φοβάται να είναι, όσο πιο ευκολόπιστη θέλει να είναι και όσο πιο επαναστατική την παίρνει να είναι...την γενιά μου.

Και μελαγχολώ απογοητευμένος λιγουλάκι παραπάνω όταν συλλογίζομαι ότι αν η αντίστοιχη γενιά που έζησε στο πετσί της γεγονότα όπως το Πολυτεχνείο και ένα σωρό καπιταλο-ιμπεριαλιστικο-πετρελαιοπολέμους,δηλαδή η γενιά των πατεράδων μας, έχει καταντήσει να γλείφει πατόκορφα αυτό που κάποτε πίστευε ότι μπορεί να άλλαζε - τότε εμείς δεν έχουμε καμία ελπίδα. Κοινοβουλευτική και δικαστική εξουσία έχουν διεφθαρθεί και φθαρθεί όσο περισσότερο μπορούσε το στομαχάκι τους, άνθρωποι αθώοι και μη ,άξιοι της μοίρας τους ή όχι βρίσκονται στην φυλακή γυρνοβολώντας ίσα ίσα μέχρι το προάυλιο και εμείς στην μέση να τρώμε ποπ κόρν σε μία κατάμεστη κινηματογραφική αίθουσα -παλιά αλλά καλοδιατηρημένη και ευρύχωρη- κοιτάζοντας ακατάπαυστα μία οθόνη με ποικίλο προβαλώμενο υλικό. Κυρίως τσόντα, έμμεσα ή αμεσα.

Φτάνω εως και το σημείο θα'λεγα να ζηλεύω αναίσθητους-ασυνείδητους και απαθείς ανθρώπους γιατί βλέπω να την παλεύουν καλύτερα μέσα στην απραγματομοσύνη-ανηθικότητα τους. Δεν είμαι καλά, μαμά τον γιατρό.

Επικαιρότης και προπαγάνδα έχουν αναπτύξει μία τρομερά ερωτική, έως και αισχρά σεξουαλική σχέση, οι πολιτικοί μας σε λίγο θα πέσουν από τα παράθυρα της τηλεόρασης -λόγω πιεστικής ουράς που σπρώχνει από πίσω- για 10 λεπτά στο όμορφο, πολύχρωμο και φασαριόζικο κουτί του σπιτιού μας, οι φασίστες γίνονται όλο και περισσότεροι χωρίς να το ξέρουν και εγώ λέω να πάω για ύπνο. Ας πάμε όλοι για ύπνο. Μπορεί ο κόσμος των ονέιρων να μην σηκώνει τέτοια.

2009-02-06T02:53:00.004+02:00

Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια.

Ο πατέρας του, του έδωσε ενα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.

Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο. Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε λιγόστευε συνεχώς μέρα με την μέρα : είχε ανακαλύψει ότι είναι πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.

Τελικά έφτασε η μέρα κατά την οποία ο νεαρός δεν κάρφωσε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο. Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί.

Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.

Οι μέρες πέρασαν και τελικά ο νεαρός μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά από το πεζοδρόμιο. Ο πατέρας τότε οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε :

<<Παιδί μου συμπεριφέρθηκες καλά αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν. Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.>>

(Αντί)-Εκστρατεία για την φοροδιαφυγή

2009-02-01T06:10:00.004+02:00

Αυτό το βίντεο ως απάντηση στην ηλίθια διαφήμιση της κυβέρνησης για την φοροδιαφυγή.Enjoy ;)

Πηγή : VGD productions

REACT Festival, Σύρος

2009-02-01T02:49:00.011+02:00

Ο φοιτητικός σύλλογος Μηχανικών Σχεδίασης Προ'ι'όντων και Συστημάτων διοργανώνει τριήμερο φεστιβάλ στις 13,14,15 Φεβρουαρίου στην Ερμούπολη της Σύρου. Στο φεστιβάλ θα υπάρξει πάσης φύσεως έκθεση δημιουργίας-γλυπτική,ζωγραφική,φωτογραφία,video art, θέατρο, χορός, street art καθώς και live από νεανικά συγκροτήματα.

Το react festival διοργανώνεται για να δηλώσει την εναντίωση σε κάθε μορφή καταπίεσης και αδικίας και έιναι μία κίνηση δημιουργίας και ελευθερίας μέσα σε καιρούς παθητικά ανελεύθερους..οι ενδιαφερόμενοι προσέλθετε :)

Για περισσοτερες πληροφορίες περί συμμετοχής και ενημέρωσης πατήστε εδώ.

Un corto metraje (ελληνιστί, μια ταινία μικρού μήκους)

2009-01-29T23:22:00.003+02:00

"El ser humano se diferencia de los otros animales por el encéfalo altamente desarrollado,por el pulgar oponible y por ser libre; libre es el estado de aquel que tiene libertad. Libertad es una palabra que el sueño humano alimenta, que no hay nadie que la explique y nadie que no la entienda."

"Ο άνθρωπος διαφέρει από τα άλλα ζώα χάρη στον υψηλά ανεπτυγμένο εγκέφαλό του,επειδή διαθέτει αντίχειρα και επειδή είναι ελεύθερος. Η λέξη ελεύθερος αναφέρεται στην κατάσταση εκείνου που έχει ελευθερία. Η ελευθερία είναι μία λέξη την οποία θρέφει το ανθρώπινο όνειρο, την οποία δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να την εξηγήσει και κανείς που να μην μπορεί να την κατανοήσει."

Εσύ πώς νιώθεις;

2009-01-23T23:44:00.005+02:00

Μπροστά σ'αυτές τις εικόνες πώς νιώθεις; Ξέχνα για μια στιγμή τον όποιο ιδεολογικό σου προσανατολισμό, αυτό που πρεσβεύεις ή που θέλει ο μπαμπάκας σου να πρεσβεύεις. Εσύ ως άνθρωπος πώς νιώθεις;

Ποιός σας φαίνεται πιο επικίνδυνος ;;;

2009-01-21T05:29:00.003+02:00

Δανεισμένο από : www.foralexandros.blogspot.com

2009-01-20T15:41:00.005+02:00

"Δεν υπάρχει κανένας θεός εκτός από την ανθρωπότητα- το περιεχόμενο της θρησκείας είναι ασήμαντο. Δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση εκτός από την ελευθερία- το περιεχόμενο της πολιτικής δεν έχει καμία αξία. Κυριολεκτώντας, η καλύτερη μορφή κυβέρνησης, όπως και η πιο τέλεια θρησκεία, είναι μια αντιφατική ιδέα. Το πρόβλημα είναι να ανακαλύψουμε πως μπορούμε να αποκτήσουμε όχι την καλύτερη κυβέρνηση αλλά την μεγαλύτερη ελευθερία...Κατά τα άλλα, δεν δεχόμαστε την κυβέρνηση ανθρώπου από άνθρωπο περισσότερο απ'ότι την εκμετάλλευση ανθρώπου απο άνθρωπο."

-Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν-

...

2009-01-20T04:17:00.003+02:00

"Να είσαι ψεύτης φίλε, να λες στους άλλους ότι φοβάσαι· για να μπορέσεις να γαμήσεις και τον επόμενο φόβο σου."

Κωστής-φίλος-συνταξιδιώτης

Αγγαρείες en plein hiver στα ξένα

2009-01-19T01:06:00.005+02:00

- Έλα, πάμε, πλάκα θα ’χει!

- Καλά, θα το κάνω για σένα, να ξέρεις!

Κι έτσι πήγα. Για «συνέντευξη». Είμαι κι εγώ « τραβάτε με κι ας κλαίω». Δεν είχα ιδέα όπως περί τίνος επρόκειτο. Η μάλλον, είχα, πάνω-κάτω αλλά ήλπιζα ότι δε θα’ναι τόσο μάπα το καρπούζι.

Φτάσαμε, λοιπόν, στο μέρος όπου είχαμε ραντεβού. 5 παιδιά, φοιτητές στο εξωτερικό, όχι απ’ αυτούς που τους έστειλε ο πλούσιος μπαμπάς τους να κάνουν ένα « μεταπτυχιακό με κύρος» χωρίς να ξέρουν το γιατί, βαθμοθήρες σε έναν κόσμο επιφανειακής γνώσης και αυτοπροβολής. Όχι απ’ αυτούς. Από τους άλλους.

Χτυπήσαμε δειλά την πόρτα, μην ξέροντας που ακριβώς έχουμε έρθει. Μας άνοιξε μια ευγενέστατη κυρία:

-Περάστε, περάστε. Σε λίγο τελειώνουμε το μάθημα.

(Και από δίπλα, ένας κάμεραμαν τραβούσε πλάνα με τα παιδιά και τη δασκάλα).

Μάθημα; Ναι, μάθημα με τα όλα του. Μάθημα για τον ένδοξο ελληνισμό, σε ελληνόπουλα τρίτης και τέταρτης γενιάς, μεγαλωμένα σε έναν κόσμο που καμιά απολύτως ομοιότητα δε φέρει με το χάος της Ελλάδας. Και άντε τώρα να κάνεις το μικρό Jean (Γιαννάκη ελληνιστί) και τη μικρή Anne-Sophie να καταλάβουν τι εστί ελληνική επανάσταση και έπος του 40. Και πολύ περισσότερο, άντε να τους πείσεις πως αυτά που θα διδαχθούν και θα βάλουν τόσο όμορφα στο παιδικό και αθώο μυαλουδάκι τους, θα πρέπει να τα ξεχάσουν αν αποφασίσουν κάποτε να γνωρίσουν από κοντά την Ελλάδα του σήμερα, των σκανδάλων, του βολέματος, του μπουζουκιού και της λούφας.

Εκεί, λοιπόν-στο ελληνικό σχολείο- ήταν το ραντεβού μας, στο χώρο όπου « μένει ζωντανός» ο «ελληνισμός» αν και βρισκόμαστε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το “real thing”. Το μάθημα τελείωσε, τα παιδιά έφυγαν και εμείς μείναμε να κοιτάζουμε με απορία τον κάμεραμαν και το λοιπό συνεργείο να μαζεύουν τα πράγματά τους.

-Εμάς μας χρειάζεστε;

-Εσάς; Ποιοι είστε εσείς;

-Είμαστε οι φοιτητές που ζητήσατε για τη συνέντευξη. Μας χρειάζεστε ή να φύγουμε;

-Α! Ναι μωρέ. Σωστά. Μια που ήρθατε, ας πούμε 5 πράγματα να τελειώνουμε. Κώστα, γρήγορα, να πιούμε κάνα καφέ.

(Είπε ο « δημοσιογράφος» απευθυνόμενος στον κάμεραμαν).

-Λοιπόν, παιδιά, θα σας ρωτήσω πώς σας λένε, τι σπουδάζετε, θα πείτε 2 πράγματα να τελειώνουμε. Οκ;

Οκ. Μόνο που το δικό μας οκ εμπεριείχε και μια δόση από « τώρα θα δεις μ****α, κυνηγέ της αρπαχτής, του μίζερου και τεμπέλικου «άντε να τελειώνουμε, να πάμε να πιούμε κάνα φραπέ».

Και όντως έτσι έγινε. Μετουσιώσαμε το « ασυμβίβαστο οκ» μας σε λόγια. Εκτός από τα βαρετά του τύπου « είμαι από τη Θεσσαλονίκη και κάνω μεταπτυχιακό στο αστικό δίκαιο» -που σκοπό έχουν να αποτελέσουν αντικείμενο άλλης μιας βαρετής εκπομπής για τον και από τον « απόδημο» ελληνισμό προβάλλοντάς του μια Ελλάδα με τσολιάδες και ατελείωτα γλέντια με κλαρίνα και νταούλια, αποσιωπώντας τα τωρινά προβλήματα και καθηλώνοντας τον ελληνισμό της « διασποράς» σε μια εποχή που θυμίζει αρκετά τη δεκαετία του ’60 (και αναφέρομαι σε μυαλά και στάσεις ζωής), δημιουργώντας του ταυτόχρονα ένα αίσθημα βαριάς μελαγχολίας και νοσταλγίας για την πατρίδα, την Ελλαδίτσα τους- ήταν φυσιολογικό να αναφέρουμε την άποψή μας για ό,τι γίνεται στη χώρα μας. Πώς να το κάνουμε, τα γεγονότα δε μας αφήνουν αδιάφορους. Ούτως ή άλλως, δεν πλασάρουμε τον εαυτό μας ως γλάστρες. Σκεπτόμενοι άνθρωποι είμαστε, νέοι με προβληματισμούς, ικανοί να καταλάβουμε τι συμβαίνει γύρω μας και να προσπαθήσουμε να το ερμηνεύσουμε εκμεταλλευόμενοι τα «εργαλεία» με τα οποία μας έχουν εφοδιάσει οι σπουδές και η κάθε άλλο παρά απαθής στάση μας στα εθνικά και διεθνή γεγονότα. Και όπως είναι φυσικό, αναφέρομαι σε όλους πάνω κάτω τους Έλληνες της ηλικίας μας, που όσο και αν έχουν μεγαλώσει σε «λάθος» (ας μου επιτραπεί έστω σε εισαγωγικά η λέξη) πλαίσια και με λανθασμένες κατευθύνσεις, αποτελούν μέρος μιας, καλώς ή κακώς, κοινωνίας επιστημόνων(και αναφέρομαι στην ελληνική κοινωνία των τελευταίων 20 χρόνων, μια κοινωνία με υπερπληθώρα νομικών, οικονομολόγων, αποφοίτων φιλοσοφικής κλπ). Οπότε, λογικό είναι η ικανότητα αντίληψης των πραγματικών περιστατικών που διαδραματίζονται καθημερινά να μη λείπει λίγο-πολύ από τον καθένα από εμάς. Κατά πόσο υπάρχει και η δυνατότητα αξιολόγησης σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό στον καθένα μας, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο..

Επανερχόμενη στη μέρα της περιβόητης «συνέντευξης», ας σημειωθεί ότι τελείωσε μέσα σε 15 λεπτά, κατευθυνόμενη από ηλίθιες ερωτήσεις με ωστόσο αρκετές εύστοχες επισημάνσεις από τη μεριά μας, που κι αυτές με τη σειρά τους πνίγηκαν στο ανόητο και ανούσιο «χιούμορ» του εκτελεστή-δημοσιογράφου. Το γιατί είναι προφανές και δε θα επεκταθώ. Αναρωτιέμαι, όμως, αν θα ακουστούν τα όσα είπαμε ή αν τελικά θα κοπούν στο μοντάζ.

-Συγγνώμη, η εκπομπή πότε θα προβληθεί;

-Γιατί, για να το πεις στους «γαμπρούς σου» να μαζευτούν να σε δουν; Χα χα!

Laisse tomber, είπα μέσα μου…μη συγχυστώ κι έχω και διάβασμα.

Σ'αγαπάω, μ'ακούς ;; Λίγα λόγια για την νοηματική γλώσσα και την κοινωνία των κωφών..

2009-01-18T06:15:00.015+02:00

Περίμενα πολύ καιρό μέχρι να έχω την δυνατότητα,την διάθεση και την γνώση να μιλήσω για ένα θέμα που απασχολεί τόσο εμένα προσωπικά αλλά και ένα πολύ μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που ζω και αναπνέω: Την κοινωνία και την γλώσσα των κωφών(και κωφάλαλων). Ευτυχώς ζω στην εποχή όπου κωφάλαλοι και κωφοί δεν θεωρούνται πια ανοήτως από την κοινωνία "καθυστερημένοι", έχουν δική τους νόμιμη και επίσημη γλώσσα, δικούς τους συλλόγους, κοινότητες, οργάνωση και δική τους αυτόνομη εκπροσώπηση στην πολιτεία. Δυστυχώς όμως ζω και στην εποχή όπου καλοσκοπικές και αποτελεσματικές ουμανιστικές πολιτικές δύσκολα ακολουθούνται απο τους δημοκρατικά εκλεγμένους δικτάτορές μας και ευκόλως παραμερίζονται χωρίς κανένα ίχνος πολιτικής συνείδησης και αιτιολογίας. Αποφάσισα όμως στο συγκεκριμένο άρθρο να μην δώσω παραπέρα πολιτική και ιστορική ανάλυση, παρά μόνο μία πρώιμη ιδέα και ένα μικρό προβληματισμό για μια μεγάλη,πολλές φορές άφαντη, μερίδα της κοινωνίας μας, υποσχόμενος ότι θα ασχοληθώ με το θέμα λίγο βαθύτερα κάποια στιγμή αργότερα σε μελλοντικό άρθρο.

Στην χώρα μας η κατάστασις θα λέγαμε οτι σε σχέση με άλλες χώρες είναι για το νοσοκομείο (όπως και στα περισσότερα θέματα όπου σκάμε τελευταίοι ανάμεσα στους ευρωπαίους φίλους μας). Το ενθαρρυντικό είναι ότι οι κωφάλαλοι στην χώρα μας εχουν εκπροσώπηση, φορέα , έχουν κάπου να απευθυνθούν και κυρίως μπορούν να διδάσκονται την νοηματική γλώσσα καθώς είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να έρθουν σε πλήρη επικοινωνία και συνεννόηση κυρίως μεταξύ τους αλλά και με οποιονδήποτε βέβαια είναι γνώστης. Κατ' εμέ, λόγω της φύσης της κατάστασης να μην μπορείς να χρησιμοποιήσεις 2 βασικά επικοινωνιακά μέσα(ομιλία,ακοή),η νοηματική γλώσσα αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία και ανάγκη για διάδοση της παγκοσμίως με σκοπό κυρίως σε πρώτο στάδιο την ομαλή και απολύτως φυσιολογική ζωή των ανθρώπων αυτων. Η διάδοσή της είναι ίσως το κλειδί για την καλύτερη κοινωνικά, πολιτικά και γραφειοκρατικά αντιμετώπισή της.

Από την άλλη μεριά, ζούμε σε μία χώρα όπου οι κωφάλαλοι έχουν πολλά εμπόδια, τις περισσότερες φορές απροσπέλαστα, στην προσπάθεια τους να ενταχθούν σε κάποια πανεπιστημιακή κοινότητα ή να ακολουθήσουν κάποιο επάγγελμα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην υπάρχουν άνθρωποι που να μπορούν να τους καταλάβουν και να τους εξυπηρετήσουν σε ποικίλους τομείς και ανάγκες του καθημερινού βίου. Ας σκεφτούμε μόνο ότι ένας κωφάλαλος νεαρός δεν μπορεί να ακολουθήσει το λειτούργημα του ιατρού μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχουν ειδικά "εκπαιδευτήρια" που θα μπορούσαν να καταστήσουν το επικοινωνιακό χάσμα παιχνιδάκι. Αυτό με την σειρά του εκτός από μεγάλο ποσοστό ανεργίας και στροφής σε πιο συμβατά επαγγέλματα, έχει σαν αποτέλεσμα και την έλλειψη ιατρών οι οποίοι θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν και αυτή την ζωντανή και, πιστέψτε με, πολύ δυνατή πνευματικά μερίδα ανθρώπων. Με λίγα λόγια ενα ζευγάρι κωφάλαλων θα πρέπει για να πάει στον γιατρό να "κουβαλάει" και έναν ακούοντα φίλο-κουμπάρο-ξάδερφο ο οποίος θα παίζει τον ρόλο του μεταφραστή. Σκεφτέιτε λίγο τωρα όλη την ζωή σας έτσι. Πώς σας φαίνεται ; Για κάποιον που ξέρει έστω και ελάχιστα αυτούς τους ανθρώπους φαίνεται πολύ άδικο και γελοίο να μην μπορούν επισήμως να ασχοληθούν με επαγγέλματα και επιστήμες τα οποία λόγω του τρόπου σκέψης και χαρακτήρα που έχουν διαμορφώσει μέσω της ιδιαιτερότητας τους θα μπορούσαν να τα εξελίξουν κιόλας.

Μα ας αφήσουμε τις πολιτικατζούρες που μας μαραίνουν την καρδιά (και την νοημοσύνη) για περαιτέρω χώσιμο σε επόμενο άρθρο και ας αφιερώσουμε λίγες γραμμές γι'αυτήν την τόσο διαφορετική και ενδιαφέρουσα γλώσσα : Η νοηματική γλώσσα είναι ένα πάντρεμα κίνησης κυρίως χεριών, στάσης σώματος και έκφρασης προσώπου. Όταν λείπει κάποιο από τα τρία, η επικοινωνία μπορεί να θεωρηθεί ελλιπής. Η στάση όλου του σώματος είναι μέρος της γραμματικής και συντακτικής δομής της. Προσωπικά, θα'λεγα χωρίς υπερβολή ότι κάθε λέξη και κάθε φράση στην νοηματική είναι μια παράσταση χωρίς χειροκρότημα. Επιπλέον στην νοηματική προθέσεις, άρθρα και λοιπά εννοούνται καθώς λειτουργεί κυρίως με ρήματα και ουσιαστικά. Αυτή η λιτότητα στον λόγο , που αντικαθίσταται αντίστοιχα απο το πάθος για έκφραση πανω στην κίνηση, είναι αυτό που και πάλι προσωπικά μ' εξιτάρει. Λίγα λόγια και καλά...

Η νοηματική γλώσσα έχει και αυτή αλφάβητο το οποίο αλλάζει ανάλογα με το αλφάβητο της εκάστοτε γλώσσας που χρησιμοποιείται. Αντικειμενικά, είναι αρκετά διαφορετική απο χώρα σε χώρα, αλλά αν με ρωτούσατε προσωπικά θ'απαντουσα ότι έχει διεθνή ισχύ καθώς μπορεί να υπάρξει επικοινωνία λόγω της φύσης της γλώσσας.

Επειδή νομίζω οτι μακρυγόρησα, θα τελειώσω το άρθρο προτρέποντας τον κόσμο να ασχοληθεί με την νοηματική και έτσι να του δοθεί η ευκαιρία να μάθει άλλη μια γλώσσα, άλλον έναν τρόπο επικοινωνίας που διαφέρει και να μπει σ'έναν κόσμο που πολλές φορές ούτε ξέρει την υπαρξή του. Όσο για το αν θα χρειαστεί κάποιος έναν τέτοιο τρόπο επικοινωνίας, αξίζει μόνο να πούμε ότι ουσιαστικά μαθαίνεις να μιλάς με το όλο σου το σώμα. Κατευθείαν ενεργοποιούνται μέρη του καημένου εγκεφάλου μας τα οποία ήταν και θα ήταν για χρόνια ξεχασμένα.

Αυτά προς το παρόν...παραθέτω ένα πρωτοποριακό, ίσως και μοναδικό, βίντεο κλιπ Έλληνα καλλιτέχνη όπου χρησιμοποιείται η νοηματική γλώσσα..τις ευλογίες μου στον δημιουργό :

MIKAEL DELTA - Sixth Sense

Υ.Γ1 : Όποιος επιθυμεί περαιτέρω ενημέρωση γενικά αλλά και σχετικά με το που μπορεί να απευθυνθεί και που υπάρχουν σχολεία νοηματικής στην Ελλάδα, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου στο xamelewnta@gmail.com.

Υ.Γ2 : Μπαμπά μην τρελαίνεσαι, δεν θα με δεις ποτέ σε κανα δελτίο ειδήσεων να κουνάω τα χέρια μου, δεν μ'αρέσουν οι κάμερες.

Να με συγχωρείτε..

2009-01-15T04:59:00.011+02:00

Σας παρακαλώ, μη μου μιλάτε για δημοκρατία και πραγματική ελευθερία γιατί αρχίζω να τα λησμονώ και ας μην τα γνώρισα ποτέ.

Σας παρακαλώ, μη μου μιλάτε για δικαιοσύνη γιατί ήδη το κρεβάτι στο κελί μου είναι στρωμένο, και ας μην το έστρωσα ποτέ.

Περί φυγής και αυτοεξορίας

2009-01-13T16:38:00.009+02:00

Θέλω να σκέφτομαι ότι δεν άντεξες και φάνηκες πιο θαρραλέος απ' όλους μας. Πήρες τη μεγάλη απόφαση, αυτή που υπάρχει στα χείλη όλων μας, αλλά κανείς δεν καταφέρνει να την πραγματοποιήσει και καταλήγουμε με σταυρωμένα χέρια να βλέπουμε τριγύρω μας τα ίδια σκατά. "Θα φύγω" και έφυγες. Στην αυτοεξορία σου, μακριά από την κοροϊδία που μας πλασάρουν σαν ζεστό, λαχταριστό φαγητό. Εσύ δε μασάς. Δεν άντεξες. Καλύτερα εκεί, αποστασιοποιημένος και ελεύθερος.

"Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό, θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ..."
Καλή τύχη

Έτσι για την ιστορία..(και την αναρχία ;)

2009-01-13T04:15:00.018+02:00

Αναρχία δεν είναι το χάος, απλά μέσα από το χάος μπορεί να έρθει σε κάποιες περιπτώσεις η τάξη. Η αναρχία δεν συνάπτει με τον ανούσιο βανδαλισμό..ακόμα και ο ουσιαστικός και μεθοδευμένος βανδαλισμός μπορεί να εκφράσει την επείγουσα ανάγκη για αλλαγή κατεύθυνσης 180 μοιρών.

Η υγιής αναρχία αναζητεί δημιουργία, παιδεία, ανθρωπιστική σκέψη, πολιτική ωριμότητα και εκφράζει κοινωνική ειρήνη μέσω του ανθρωπισμού. Αναζητεί απελπισμένα για ταξική ισότητα και πραγματική δικαιοσύνη και βασίζεται στην θέληση του ατόμου για μια πιο ανθρωπιστική ματιά στα πράγματα και την ζωή.

Η αναρχία δεν έχει αντιπροσώπους, ο καθένας εκφράζει τον δικό του μικρόκοσμο.

Η αναρχία από μόνη της σίγουρα δεν είναι ένα κίνημα βίας, αλλά ένα κίνημα αλλαγής..η αναρχία δεν σημαίνει έλλειψη ηθικής αλλα απομάκρυνση από την αστική ηθική και την υιοθέτηση μιας καινούριας, ουσιαστικότερης ηθικής με προτεραιότητες τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την δικαιοσύνη.

Η αναρχία ίσως είναι η πιο παρεξηγημένη ιδεολογία-φιλοσοφία αλλά ίσως και η ουσιαστικότερη όσον αφορά την πραγματική εξέλιξη του είδους μας από εν μέρει δουλικά όντα σε ελεύθερα.

Τέλος, η αναρχία ίσως να έιναι η φυσική εξέλιξη μίας κοινωνίας που ακόμα δεν μπορούμε να υποψιαστούμε ότι μπορεί να υπάρξει και να υφίσταται.

Υ.Γ: Ο λόγος που χρησιμοποιώ ξύλινη γλώσσα είναι ότι πραγματικά δεν ήθελα να μπω στην διαδικασία επεξήγησης των αναρτημένων απόψεων-θα χρειαζόταν κάτι πολύ παραπάνω από ένα αρθράκι. Θα επανέλθω όμως λίαν συντόμως..

2009-01-13T03:30:00.008+02:00

It's only common sense

Πέμπτος μήνας στα "ξένα" και με βρήκε το βράδυ ν' αναρωτιέμαι περί κοινής λογικής και λογικής εν γένει. Έχω την τύχη ή την ατυχία (δεν ξέρω τι από τα δύο χαρακτηρίζει πιο εύστοχα τη ζωή μου στη συγκεκριμένη φάση) να είμαι κι εγώ ένα από τα "ξενιτεμένα" ελληνόπουλα, από εκείνα που δεν τα χωράει ο τόπος και αποφασίζουν κάποια στιγμή να πάρουν τη βαλίτσα τους και να περιπλανηθούν σε νέους κόσμους λογικής, παραλόγου, (α)βεβαιότητας, προς αναζήτηση; Προς αναζήτηση.

Έχοντας μπει ήδη στο νόημα μιας άλλης καθημερινότητας η οποία εν τέλει δε διαφέρει σε πολλά από εκείνη στην οποία ήμουν συνηθισμένη, έχοντας προσαρμοστεί σε λίγο-πολύ διαφορετικές απαιτήσεις και προθεσμίες, πορεύομαι αναλόγως. Η ελληνική όμως πραγματικότητα, φτάνει μέχρι εδώ και γαργαλάει εκνευριστικά τα αυτιά μου, πάνω που συνήθισαν ν' ακούνε και ν' ανταποκρίνονται μόνο σε εύηχα γαλλικά καλέσματα.

Και όπως θα ήταν αναπόφευκτο, μέσα σε όλη αυτήν την ηρεμία, τα bonjour και τη σκλαβωτική γαλλική ευγένεια, έπρεπε κάποια στιγμή να περιμένω να ακούσω τις βαρβαρικές ιαχές. Με πιάσανε στον ύπνο, οφείλω να παραδεχτώ, σε μια κατάσταση στην οποία a priori αδυνατώ να ανταποκριθώ κατα το δοκούν. 2650 χιλιόμετρα γαρ.

Και αναρωτιέμαι, ως λογικό ον που θα 'θελα να θεωρούμαι: υπάρχει έστω ένα ίχνος λογικής στον καθημερινό κυριολεκτικό βιασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας, στον πρόσφατο "ανασχηματισμό ελπίδας", στη διάχυτη προς όλες τις κατευθύνσεις και ηλικίες ανασφάλεια, στην ελλιπή παροχή έγκυρης πληροφόρησης, στην ασυδοσία και τον λαϊκίστικο πολιτικό λόγο που νανουρίζει με επιτυχία (;) ακόμη (;) συνειδήσεις, στον ανύπαρκτο κοινοβουλευτισμό και τη μηδενική εκπροσώπηση του λαού μέσω των ανδρείκελων πολιτικών; Υπάρχει κοινή λογική, αυτή με τη στενή έννοια, του κοινού τρόπου αντίληψης των πραγμάτων και της εύρεσης μεθόδων και λύσεων προς κοινή δράση; Η μήπως η κοινή λογική έχει καταντήσει μέσα σε όλο αυτό το, ποτισμένο από ψευτο-μπουζουκο-πολιτικο-δήθεν ιδέες και εκπροσωπούμενο από ανάλογης τάξης όντα, κλίμα, ως η τυφλή, αβίαστη, μαζικοποιημένη default "αντίδραση" (όμοια με εκείνη του αμυδρού κουνήματος των δαχτύλων ασθενή που συνέρχεται από κώμα -ή μήπως κόμα -χρόνων) των ήσυχα και γαλήνια νανουρισμένων πολιτών;

Μέσα σ'όλο αυτό, προτιμώ να απαρνηθώ την ύπαρξη της λογικής πλευράς μου. Κι ας με λένε τρελή..

Φλασιά Ημέρας 1

2009-01-13T03:16:00.007+02:00

Μόνο αν έστω και για μία στιγμή όλοι μα όλοι οι άνθρωποι αυτού του πλανήτη μπορούσαν να σκεφτούν ταυτόχρονα πόσο άνθρωποι είναι, τότε και μόνο τότε θα μπορούσε αυτός ο κόσμος έστω και για μία στιγμή να οδεύει συλλογικά προς το καλύτερο.

ΙΚΕΑ : Μύθος δια της εκμετάλλευσης

2009-01-12T00:39:00.001+02:00

Το παρακάτω άρθρο μου το έστειλε ένας φίλος..εγώ ο ίδιος έχω δώσει στο ΙΚΕΑ ένα κάρο λεφτά. Για να δούμε όμως τι πραγματικά συμβαίνει με το φαινόμενο ΙΚΕΑ και όλων των υπολοίπων γνωστών και άγνωστων πολυεθνικών.Τα συμπεράσματα δικά σας :

''Κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου η Σουηδία άφησε τα στρατεύματα των ναζί να προελάσουν ανενόχλητα μέσα από την χώρα. Με αυτή την επιλογή φαίνεται να συμφωνούσε και ο κύριος Invgar Kamprad ιδρυτής και ιδιοκτήτης του ΙΚΕΑ καθώς αποτελούσε ενεργό μέλος του ναζιστικού κόμματος της Σουηδίας. Ωστόσο κάπου στο 1950 παραιτήθηκε από μέλος του κόμματος προφανώς επειδή η ιδιότητά του αυτή θα έβλαπτε την εικόνα και την κερδοφορία τις επιχείρησής του.Ο ρόλος του από κει και πέρα περιορίστηκε σε αυτόν του χρηματοδότη του Per Engdahl προσωπικού του φίλου και ηγέτη του ναζιστικού κόμματος της Σουηδίας..
....Αγοράζοντας φτηνά από το ΙΚΕΑ..

Οι καταναλωτές της Δύσης απολαμβάνουμε τη δυνατότητα πρόσβασης στον πλαστό παράδεισο της κατανάλωσης των αγαθών και των ανέσεων. Έναν παράδεισο που υπάρχει για να μας υπνωτίζει, βυθίζοντας μας στον εθισμό της καταναλωτικής κουλτούρας.
Μιας κουλτούρας που στο κέντρο της τοποθετεί τη δημιουργία νοήματος για τη ζωή με βάση τους συνειρμούς ευδαιμονίας, ικανοποίησης και κοινωνικού στάτους που κατασκευάζουν οι διαφημίσεις για κάθε προϊόν. Νομίζουμε ότι αν τα αποκτήσουμε, αυτά τα αγαθά θα μας προσδώσουν τις μαγικές ιδιότητες με τις οποίες κάθε μέρα μας βομβαρδίζει η τηλεόραση. Για όλα τα παραπάνω χρησιμοποιούμε έναν καταχρηστικό πληθυντικό που περιγράφει κυρίως τη θέση στην οποία χονδρικά βρισκόμαστε και τις απατηλές δυνατότητες που αυτή μας προσφέρει. Σε καμιά περίπτωση δεν προκρίνεται έτσι μια κοινότητα καταναλωτών σαν αυτή που φαντασιώνονται διάφοροι παγιδευμένοι στο δίκτυο των εμπορικών κέντρων. Άλλωστε μια τέτοια έννοια όχι μόνο είναι ανυπόφορα αντιφατική αλλά υπονομεύεται από τα περιθώρια αξιοπρέπειας που πάντα μπορούμε να προσφέρουμε στους εαυτούς μας.

Για να γίνει λοιπόν εφικτός αυτός ο καταναλωτικός παράδεισος του δυτικού κόσμου η πλειοψηφία του πλανήτη καταδικάζεται σε θάνατο. Στο συμβολικό θάνατο που περιγράφηκε παραπάνω. Στο κυριολεκτικό θάνατο, όσο ελέγχουμε πληροφορίες για τη δράση των πολυεθνικών στο απωθημένο κάτεργο του τρίτου κόσμου.
Ντοκιμαντέρ της Σουηδικής τηλεόρασης προσφέρει ανατριχιαστικά στοιχεία για τη δράση της συγκεκριμένης πολυεθνικής.

Το ΙΚΕΑ για να τροφοδοτήσει 150 καταστήματα του σε 22 χώρες και να καταφέρει να έχει κέρδη μέχρι και 10,4 δις ευρώ το 2001 εκμεταλλεύεται τη φτηνή εργασία παιδιών στην Ινδία, το Πακιστάν,το Βιετνάμ και την Ινδονησία. Ποιο συγκεκριμένα το ΙΚΕΑ συνεργάζεται με προμηθευτές σε όλο το κόσμο που διαθέτουν στις προαναφερθείσες χώρες μικρά εργοστάσια στα οποία δουλεύουν ακόμα και 14 ώρες τη μέρα, 7 μέρες την εβδομάδα παιδιά ηλικίας 6,7,8 χρονών. Τα παιδιά αυτά που κατασκευάζουν τα πάμφθηνα χαλιά του ΙΚΕΑ αποτελούν ουσιαστικά σκλάβους των προμηθευτών καθώς έχουν δοθεί σε αυτούς ως ενέχυρο για δάνεια που ζητούν οι οικογένειες τους. Τα παιδιά δεν επιστρέφονται αν δεν αποπληρωθούν τα δάνεια αυτά ύψους 35 δολαρίων (με τους τόκους). Σε περίπτωση που δεν συμμορφώνονται ή δεν είναι όσο παραγωγικά πρέπει τα παιδιά αυτά κακοποιούνται, καίγονται με τσιγάρα, κρεμιούνται ανάποδα από δέντρα.

Επιπλέον πληροφορίες αντλήθηκαν από το διαδίκτυο. Σύμφωνα με αυτές το ΙΚΕΑ χρησιμοποιεί φτηνή καταναγκαστική εργασία πολιτικών κρατουμένων. Στη Μπούρμα της Ινδίας χρησιμοποιούνται από προμηθευτές του ΙΚΕΑ οι πολιτικοί κρατούμενοι της επαρχίας αυτής, όσοι δηλαδή αντιστέκονται στην ανελέητη εκμετάλλευση, στα σχέδια ντόπιων αφεντικών, καθώς και στα προγράμματα του ΔΝΤ και της ΠΤ. Πέρα όμως από τους φυλακισμένους εργάτες το ΙΚΕΑ διατηρεί εργοστάσια στη Βουλγαρία, τη Ρωσία, τη Ταϊλάνδη και άλλες φτωχές χώρες ώστε με τα ψίχουλα που δίνει στους εργάτες του να εκτοξεύει τα κέρδη του πουλώντας βέβαια φτηνά για τους βολεμένους καταναλωτές του δυτικού κόσμου αλλά με τεράστιο περιθώριο κέρδους για το ίδιο..

Μια άλλη ειδικότητα του IKEA είναι να κατασκευάζει την εικόνα μιας ευαίσθητης κοινωνικά και οικολογικά επιχείρησης. Έτσι ενώ μπορεί να κάνει όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα που μας είναι απλώς άγνωστα και δυσεύρετα, χρηματοδοτεί μαζί με την Unicef προγράμματα ενάντια στην παιδική εργασία(!!!) Η υποκρισία και το ψέμα στο μεγαλείο της.. με διαμεσολαβητή τη Unicef, σπόνσορα το ΙΚΕΑ και στόχο την εξιλέωση των συνειδήσεών μας.

Όσα αναφέρθηκαν, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις ίσως, χαρακτηρίζουν τη δράση κάθε πολυεθνικής και απλά επαναλαμβάνουν κάποιες από τις συνήθεις τακτικές τους. Το παράδειγμα του ΙΚΕΑ είναι μόνο ενδεικτικό και το όνομα της εταιρίας θα μπορούσε να υποκατασταθεί από αμέτρητα άλλα γνώριμα ονόματα, κρίκους στην αλυσίδα του συστήματος εκμετάλλευσης. Ενός συστήματος που υπάρχει όσο το συντηρεί η παθητική συνενοχή και για το οποίο η μόνη λύση είναι η ανατροπή..''

Μ'ένα λεξικό στο γήπεδο..

2009-01-11T03:02:00.001+02:00

Tον τελευταίο μήνα είμαστε αυτόπτεις μάρτυρες μιας ανεξήγητης-αδικαιολόγητης-προσχεδιασμένης-πολιτικά προκαθορισμένης-αντιδημοκρατικής-αντιλαικης-χουντικης-απαράδεκτης και σίγουρα βίαιης ανεύ όρων και αιτίας συμπεριφοράς των μπάτσων-ΜΑΤατζήδων-ασφαλιτών. Προσωπικά, είδα από δακρυγόνο να σκάει στο πρόσωπο διπλανού μου μέχρι και τον ασφαλίτη να μου είναι ντυμένος αναρχοκλάιν και να πετάει πέτρες εξυπηρετώντας συμφέροντα και τηλεοπτικά ρουσφέτια που ούτε ο ίδιος, σαν αγράμματος και ανεκπαίδευτος που είναι, γνωρίζει. Το αποτέλεσμα;; Μπορούν(ή νομίζουν πως μπορούν)να παίζουν άμυνα και επίθεση ταυτόχρονα στο ίδιο ματς με αποτέλεσμα να μπορούν να καθορίσουν το σκορ. Εμείς όλοι είμαστε γύρω γύρω απο το γήπεδο με ενα κομμάτι άσπρο φελιζολ κάτω από το γουστόζικο κωλαράκι μας, απ'αυτά που πουλάνε έξω από τα γήπεδα, σποράκι δεν διατίθεται, η οικονομική κρίση βλέπεις...Διαιτητής για κάποιο λόγο,ένας θεός-αλλάχ-βούδας ξέρει, δεν υπάρχει και όλως παραδόξως δεν μας παραξενεύει καθόλου.Δύσκολο το ματς και σήμερα.. αν και ξέρουμε από πριν ποιος νικάει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι χάνουμε εμείς ..και πληρώσαμε και εισιτήριο !!Γαμώτο, δεν θέλω να ξαναπάω σε αυτό το γήπεδο.

Μα ας αφήσουμε τα ποδοσφαιρικά και ας μιλήσουμε για την ουσία. Τι είναι η αστυνομία ; αστυ- νομος...άστυ(η πόλη) και νόμος. Δηλαδή ο νόμος της αστικής κοινωνίας. Με μια πιο ρευστή έννοια αυτός που εφαρμόζει τον νομο στην κοινωνία και αμέσως αμέσως την προστατεύει...να κλάψω ή να γελάσω ;; Είναι προφανής πιστεύω η ανάγκη να μετονομάσουμε την συγκεκριμένη κατηγορία σε "μπάτσος". Ταιριάζει πιο καλά, μην κορο'ι'δευόμαστε. Οι μπάτσοι λοιπόν έχουν καταφέρει να γίνουν από τα πιο μισητά κοινωνικά μέλη την στιγμή που θα έπρεπε με βάση το καθήκον τους να είναι τα πιο θεμητά και καλοδεχούμενα. Νομίζω ότι αξίζουν χειροκρότημα..δύσκολο το εγχείρημα.

Τους βλέπεις να αγγαρεύονται από δω και από κει, να κωλοβαράνε σε καμιά γωνία, να κάνουν βολτούλες με τις μπατσομηχανές τους, να μιλάνε λες και είναι μουσταφά μπεήδες και τους σκότωσες μια από τις 35 γυναίκες τους, να κάθονται και να ξύνονται με 2 φραπόγαλα στο κάθε χέρι έξω από κανά δημόσιο κτίριο...και φυσικά εκείνο το μπατσικό το ύφος που οπουδήποτε και αν κοιτάξει είναι σαν να σε μπερδεύει με τον ξάδερφο του Σαντάμ Χουσείν.Έλεος..πόσο καημένος και μίζερος πρέπει να είσαι πέρα από γελοίος;; Μάλλον θα φταίει ο μικρός του μισθός που δεν του φτάνει για να πάει ενα ταξιδάκι στο εξωτερικό, να ξεσκάσει βρε αδερφέ, και να δει πως λειτουργεί η αστυνομία σε ορισμένες χώρες και πως την αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Βέβαια θα ένιωθε λίγο ντροπή και απογοήτευση αλλά θα το ξεπερνούσε εύκολα, δεν μασάνε απο κοινωνικές συνειδήσεις τα στρουμφάκια. Φυσικά και στο εξωτερικό την έχουν λερωμένη την φωλιά τους αλλά σίγουρα είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση.

Θα αφήσω όμως την φαρφαρολογία, γιατί τελικά εξυπηρετεί μόνο τον διψασμένο εγωισμό μου, και επειδή είμαι φανατικός οπαδός της δύναμης δια της λα'ι'κης συλλογικότητας θα πω οτι αγαπητέ μου πρώην αστυνόμε-τωρινέ μου μπάτσε είσαι ο πατέρας μου και είμαι ο γιος σου. Αλήθεια. Τόσο απλά. Θα μπορούσε να είσαι και να είμαι. Και όλοι μαζί, είμαστε.

Καλώς αλληλοβρεθήκαμε !

2009-01-08T23:59:00.000+02:00

Το ιστολόγιο αυτό ελπίζουμε να αποτελέσει χώρο ελεύθερης πραγμάτευσης καίριων ζητημάτων και ελεύθερων ιδεων, αλλά και ένα άσπρο χαλικάκι σε μια μαύρη, σχεδόν κατάμαυρη παραλία, με σκοπό να πιστέψουμε έστω και ουτοπικά οτι μπορούμε να την (ξανα)κάνουμε ασπρη. Οποιοδήποτε σχόλιο,απορία και μούτζωμα ειναι καλοδεχούμενα.
Επιπλέον, το ιστολόγιο αυτό θα αποτελέσει άξονα πάσης φύσεως ενημέρωσης απο νομολογιακής άποψης όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα και για οποιαδήποτε περίπτωση καταπάτησης των αυτούσιων δικαιωμάτων μας ως άνθρωποι εξαρχής, και ως ελεύθεροι πολίτες στην συνέχεια.Καλή μας αρχή :)