ΜεταStrasbourg εποχή

Έχει ακριβώς δύο εβδομάδες που έχει παίξει come back από Στρασβούργο και ακόμα οι σκέψεις και τα συναισθήματα δεν λένε να μπουν σε τάξη..λίγο το υπερβολικό και ανούσιο δακρυγόνο, λίγο η νεοκλασική ομορφιά της πόλης, λίγο και τα ταξιδιάρικα μυαλά μας καθιστούν την ξε-προσαρμογή και αναπροσαρμογή ακόμα δυσκολότερες και ανώριμες. Παρ'όλα αυτά, θα μπορούσα να δημιουργήσω κάποια εικόνα για τον εκάστοτε ενδιαφερόμενο.

Το Στρασβούργο λοιπόν, πανέμορφο και γαλήνιο, τις μέρες των συγκεντρώσεων (2-5 Απριλίου) μετατράπηκε σε πολεμική ζώνη, χωρισμένο σε επιμέρους διάφορες στρατιωτικές-αστυνομικές ζώνες, προσφέροντας στους πολίτες του την μέγιστη ασφάλεια από διαδηλωτές και τρομοκράτες..ναι, καλά διάβασες, από διαδηλωτές και τρομοκράτες..που είναι το παράξενο; Τώρα που το ξανασκέφτομαι έχεις δίκιο..δεν οχυρώθηκαν γι' αυτό. Δηλαδή και γι' αυτό αλλά γενικότερα τους διαδηλωτές μας έχουν χεσμένους στις πάνες τους, όσο για τους τρομοκράτες φυσικά και δεν υπάρχουν, τουλάχιστον όχι όπως θέλουν να νομίζει το κοπάδι μας. Πάνω από 15.000 αστυνομικοί (όχι μόνο ντόπιοι αλλά και μυριάδες μισθοφόροι) στρατολογήθηκαν και πάνω απο 100 εκατ. ευρώ ξοδεύτηκαν γι'αυτήν την τριήμερη οχύρωση-αποκλεισμό. Μαγαζιά και σχολεία κατέβασαν ρολά, μεταφορικά μέσα πήραν ρεπό και ο κόσμος, μαζί και μεις, περιμέναμε τους πασάδες μας να γιορτάσουν τα 60 χρόνια συνεχών άδικων πολέμων και αιματοχυσίας. 60 χρόνια συμμετοχής σ' έναν θεσμό που οι μελλοντικές(πολύ μελλοντικές ίσως) γεννιές θα χλευάζουν και θα ρωτάνε πως το ανεχόμασταν. Αλλά η απάντηση υπάρχει ήδη στο παρελθόν, λίγο πριν καν καταφτάσει το μέλλον. Η ανθρώπινη εξουσία δεν έχει αλλάξει, απλά έχει πάρει πιο διακριτικές και περισσότερο σύμφωνα με το marketing εκδοχές και διαστάσεις. Οι άνθρωποι που μας εξουσιάζουν είναι οι ίδιοι που είχαν την εξουσία 200, 500, 1000 2000 χρόνια πριν, σαν την μετενσάρκωση ένα πράμα. Σωτηρία με τους συμβατούς τρόπους δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε. Χιλιάδες χρόνια το ίδιο έργο, τώρα διατίθεται και σε blu-ray για τους απαιτητικούς.

Ας μην ξεφεύγουμε όμως από το Στρασβούργο μας..είχαμε μείνει στην οχύρωση και στον χορό εκατομμυρίων γι' αυτήν. Το ΝΑΤΟ όπως ήταν φυσικό δεν ξέχασε να μας θυμίσει γι' άλλη μια φορά ποιος κάνει κουμάντο σ'αυτήν την παγκόσμια γειτονιά : η αστυνομία και ο στρατός, οτιδήποτε νόμιμα ένοπλο και κατέχοντι εξουσία. Άνθρωποι μεταμφιεσμένοι σε Robocop να ρίχνουν στον κάθε λογής κόσμο δακρυγόνα και δακρυγονοειδή χωρίς ούτε καν να ιδρώνει το αυτάκι τους..τα συνηθισμένα αγράμματα και ανεκπαίδευτα γουρούνια της σύγχρονης κοινωνίας μας, υπάρχουν παντού και πάντα και δεν εξαντλούνται, μόνο χρησιμοποιούνται. Οι φωτογραφικές κάθε λογής έδιναν και έπαιρναν, όπως και η δημοσιογραφική και τηλεοπτική παρουσία, αν και στο θέμα ελάχιστη σημασία δόθηκε. Ο υπολογισμός των διαδηλωτών ήταν δύσκολος, μάλλον κάπου ανάμεσα στις 20 με 30 χιλιάδες. Οι συλλήψεις έφτασαν τις 300 περίπου. Λόγω των αποκλεισμών, η πρόσβαση σε σημεία συνάντησης και ενημέρωσης ήταν δύσκολη, ιδιαίτερα 3-4 απριλίου, αλλά ο κόσμος όπως πάντα δεν μάσησε και από νωρίς άρχισε να μαζεύεται μεγάλο μέρος της κεντρικής πορείας. Ουσιαστικά, για να λέμε και του στρα(σ)βού(ργου) το δίκιο, οτιδήποτε και αν εξελίχθηκε εκείνες τις μέρες επίσημο ή όχι ήταν πλήρως καθοδηγούμενο και ελεγχόμενο από την αντιπέρα όχθη. Ακόμα και σε ποιόν θάμνο θα κατουρούσαμε το είχαν υπολογίσει από πριν. Αν με ρωτήσετε εμένα, μια διαδήλωση θα πρέπει να έχει και έναν άσο στο μανίκι, το "κάτι" που θα γίνει και θα έχει αποτέλεσμα αποκέντρωσης της οργάνωσης τους, έστω και συμβολικό όπως π.χ έναν οργανωμένο αποκλεισμό των δρόμων. Στους δρόμους περισσότερα αστυνομικά και στρατιωτικά οχήματα κυκλοφορούσαν παρά συμβατά, ίσως η καταλληλότερη στιγμή για τέτοιου είδους ενέργεια.

Όπως και να' χει, είδα κόσμο θυμωμένο, οργισμένο αλλά και κόσμο που η επιθυμία του για παγκόσμια ειρήνη τους σέρνει από την μία πόλη στην άλλη, η ελπίδα τους για κάτι τόσο ωραίο τους ενώνει και τους γεμίζει, νέους και βετεράνους. Εκεί αφήσαμε, λοιπόν, τις ελπίδες και τα ουτοποιημένα όνειρα μας, μαζί με τα δακρυγόνα και τους Robocop αλλά και μαζί με τον κόσμο που ελπίζει και αγωνίζεται για κάτι καλύτερο και πιο ανθρωπιστικό. Εκεί αφήσαμε ένα κομμάτι μας. Καλή συνέχεια και δύναμη σε όλους μας.